DC Comics' beruchtste filmflops benadrukken franchise-uitdagingen

Van overhaaste producties tot goedkope effecten: deze verfilmingen lieten een negatieve indruk achter

DC Comics bouwde zijn reputatie op iconische superhelden die zowel strips als cinema vormgaven. Vroege successen zoals The Dark Knight, Superman en Wonder Woman hielpen het genre te definiëren. Toch leverde de studio ook enkele van de beruchtste mislukkingen in superheldenfilms op.

Verschillende titels uit het catalogus springen eruit door een volledig gebrek aan positieve kanten. Deze films namen veelbelovend bronmateriaal en veranderden het in zwaar bekritiseerde producties vol bizarre keuzes en technische tekortkomingen. Terwijl nieuwe projecten onder de DCU-vlag verschijnen, dienen deze misstappen als waarschuwingen.

Jonah Hex struikelt door overhaaste en onsamenhangende vertelling

De release van Jonah Hex uit 2010 draait om een verminkte premiejager gespeeld door Josh Brolin. Hij achtervolgt Quentin Turnbull, vertolkt door John Malkovich, de man die zijn familie vermoordde en hem mismaakt achterliet. Hex vertrouwt op zijn vermogen om met de doden te praten terwijl hij een catastrofale aanval met een experimenteel wapen probeert te voorkomen.

Het project behoort tot de meest onsamenhangende stripverfilmingen ooit. Met een duur van nauwelijks tachtig minuten raast het verhaal door cruciale plotpunten zonder dat kijkers de kans krijgen om zich te verbinden. Productieproblemen begonnen vroeg toen de oorspronkelijke regisseurs Mark Neveldine en Brian Taylor vertrokken en werden vervangen door de regisseur van Horton Hears a Who. Uitgebreide heropnames werden in slechts twaalf dagen afgerond. Zelfs een sterke cast kon de toonwisselingen en razende vaart niet compenseren, waardoor de film incompleet aanvoelt.

Superman IV lijdt onder strenge budgetkortingen en zwakke schurk

Superman IV: The Quest for Peace uit 1987 volgt Christopher Reeve's Superman die kernwapens wereldwijd wil elimineren na een brief van een jonge fan. Lex Luthor, gespeeld door Gene Hackman, ontsnapt uit de gevangenis met hulp van zijn neef. Samen stelen ze Supermans DNA om Nuclear Man te creëren, een schurk die speciaal is gemaakt om de held uit te dagen.

Bij het vierde deel had de serie al vaart verloren. Het vorige deel haalde bescheiden box office-resultaten ondanks slechte recensies. Hoewel het thema van kernontwapening actueel was, leidden drastische budgetverlagingen tot onovertuigende visuele effecten. De confrontatie tussen Superman en Nuclear Man behoort tot de minst geloofwaardige actiescènes in het genre. Nuclear Man zelf is een van de minst memorabele stripboekschurken ooit verfilmd. Sterke prestaties van Reeve en Margot Kidder konden het project niet redden. De franchise ging na de release negentien jaar in hiatus.

Supergirl mist verwondering en diepgang in vroege franchisefilm

De film Supergirl uit 1984 introduceert Helen Slater als Kara Zor-El, Supermans nicht. Ze reist vanuit Argo City nadat ze de krachtige Omegahedron-energiebron is kwijtgeraakt. Op aarde valt het apparaat in handen van Selena, gespeeld door Faye Dunaway, een ambitieuze heks die wereldheerschappij nastreeft. Kara neemt de identiteit van Supergirl aan terwijl ze het artefact probeert terug te halen en zich aanpast aan het menselijke leven.

Uitgebracht kort na het hoogtepunt van Superman II arriveerde het project toen de franchise al begon te wankelen. Uitgebreide subplots vertragen het tempo zonder spanning of emotionele diepgang te bieden. Speciale effecten oogden gedateerd, zelfs voor de normen van het midden van de jaren tachtig, en het verhaal slaagt er niet in echte verwondering op te roepen. Het hoofdpersonage komt over als eendimensionaal en weinig boeiend. Slater werkte later mee aan andere Superman-gerelateerde projecten, waaronder Smallville en de Supergirl-televisieserie. Recente inspanningen in de Supergirl-franchise hebben aanzienlijk betere resultaten opgeleverd.