David Bowie bereikte een commercieel hoogtepunt met de release van Let's Dance in 1983, een album dat meer dan 10 miljoen exemplaren verkocht en een strak dance-rock geluid introduceerde bij wereldwijd publiek.

Bowie werkt samen met Nile Rodgers voor een frisse richting

Na het verlaten van RCA Records tekende David Bowie bij EMI en haalde Nile Rodgers van Chic aan om mee te produceren. Het doel was duidelijk: een plaat maken met moderne productiewaarden en dansbare grooves die konden aanslaan bij het grote publiek.

Het resulterende album leverde meteen hits op. Modern Love opende het project met opgewekte energie, terwijl China Girl en Cat People (Putting Out the Fire) de nieuwe gepolijste stijl lieten horen. De titeltrack zelf bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100.

Stevie Ray Vaughan sluit aan na optreden in Montreux

In de zomer van 1982 bezocht David Bowie het Montreux Jazz Festival in Zwitserland. Daar zag hij een toen nog onbekende gitarist genaamd Stevie Ray Vaughan rauwe, krachtige bluesoptredens geven.

Bowie nodigde Vaughan uit naar New York voor de opnamesessies. Vaughan leverde kenmerkende Texas-blueslijnen aan vijf nummers op Let's Dance, waaronder de titeltrack, Modern Love, China Girl, Cat People en Without You.

Vaughans gitaarwerk tilt het albumgeluid naar een hoger niveau

De spontane frasering en toon van de gitarist sneed door de funky ritmes die Rodgers neerzette. Op de titeltrack voegden zijn memorabele riffs urgentie en diepgang toe die hielpen het nummer dansvloeren en radiozenders te domineren.

De samenwerking was voor beide partijen gunstig. Tegen de tijd dat Vaughan later dat jaar zijn eigen debuutalbum Texas Flood uitbracht, had Let's Dance hem al tot een internationale naam gemaakt.

Tourplannen vallen uiteen door contractgeschillen

Vaughan zou oorspronkelijk meegaan met Bowie op de wereldtournee Serious Moonlight in 1983. De repetities eindigden abrupt toen er geschillen ontstonden over management en contracten, waardoor Vaughan zich in plaats daarvan op zijn eigen opkomende carrière richtte.

Veteraan Earl Slick stapte in als vervangende gitarist. Achteraf gezien stelde die beslissing Vaughan in staat zijn eigen nalatenschap op te bouwen, hoewel zijn leven tragisch eindigde in 1990 na slechts vijf studioalbums.