Regisseur en producent Danny Boyle vertelde openhartig over zijn aankomende film Ink en een verrassend laagdrempelige ontmoeting met mediamagnaat Rupert Murdoch tijdens een openbaar gesprek op het 70th BFI London Film Festival. Het evenement gaf het publiek nieuwe inzichten in de aanpak van de filmmaker voor een verhaal over Murdochs vroege opkomst in Fleet Street en zijn overname van de tabloid The Sun.
In gesprek met Matt Belloni van Puck, later gedeeld via de podcast The Town, beschreef Boyle een ontmoeting met Murdoch van jaren eerder. De introductie volgde nadat Slumdog Millionaire goede resultaten opleverde voor Fox Searchlight, de studio die de film had opgepikt. Boyle woonde een tuinlunch bij in de kring van Murdoch, maar noemde de bijeenkomst volstrekt vergeetbaar.
I met him, not for this project, but because Slumdog Millionaire … made him a lot of money. Fox Searchlight were the studio that picked it up and made a huge amount of money, so Boyle was invited to a lunch party in a garden somewhere. But I can’t remember details, and it was an extremely uneventful meeting.
Boyle ging ook in op de groeiende rol van kunstmatige intelligentie in visuele effecten en benadrukte dat de technologie slechts één hulpmiddel onder vele is. Bij de productie van Ink werd AI spaarzaam ingezet en pas nadat was vastgesteld dat geen banen verloren gingen. Een opvallende toepassing betrof het nabootsen van het uiterlijk van voormalig Brits premier Margaret Thatcher voor belangrijke scènes.
De regisseur legde uit dat de gedocumenteerde late bezoeken van Thatcher aan het kantoor van Sun-redacteur Larry Lamb nadat de krant was gedrukt een imitator onvoldoende maakten. In plaats daarvan castte het team een actrice voor de volledige scène en paste daarna AI toe om Thatchers gezicht op de vertolking te leggen.
I didn’t want a Thatcher imitator because the points at which she appears in the film, it’s documented that she used to visit Larry Lamb’s office late at night after the edition had gone out, and they’d drink whiskey together. I didn’t want an impersonator. I wanted her to be it. Of course, we got an impersonator in to play the whole scene and then used AI to put Thatcher’s face on her.
Boyle onthulde dat hij er bewust voor koos geen toestemming te vragen aan de nalatenschap van Thatcher voordat hij overging tot de digitale reconstructie. Hij stelde dat nalatenschappen van publieke figuren geen zeggenschap mogen hebben over artistieke interpretaties van hun invloed op de samenleving.
I got to be honest, I declined to ask the estate for permission to do that. I don’t think the estate of people like Margaret Thatcher should have control over our ability to insist on ideas in art about what her influence was on our lives. So that was very important to me.
Tijdens het gesprek reflecteerde Boyle ook op de verschuivende machtsverhoudingen tussen traditionele media en technologiebedrijven. Hij waarschuwde dat zodra kranten verdwijnen en schermen de belangrijkste poorten worden, journalisten mogelijk het vermogen verliezen om machtige entiteiten ter verantwoording te roepen, vooral nu AI steeds vaker redactierollen overneemt.
Op de vraag naar opvallende titels van het afgelopen jaar noemde Boyle meerdere projecten. Hij prees Obsession en Backrooms, zei dat hij The Odyssey had gewaardeerd en keek uit naar het volgende deel in de Dune-franchise.