Danny Boyle brengt Rupert Murdochs revolutie op Fleet Street tot leven in periodedrama 'Ink'

De regisseur werkt samen met een sterke cast en een nauwgezet productieteam om de transformatie van The Sun in 1969 na te bootsen

Danny Boyle keert terug naar het grote scherm met Ink, een drama dat Rupert Murdoch volgt terwijl hij The Sun overneemt en opnieuw uitvindt op Londens Fleet Street in 1969.

Het project, bewerkt door toneelschrijver James Graham naar zijn eigen Tony-genomineerde toneelstuk, heeft Guy Pearce in de hoofdrol als de ambitieuze jonge mediamagnaat en Jack O'Connell als redacteur Larry Lamb. De film gaat in première op het London Film Festival en is daarna beperkt in de bioscoop te zien vanaf 11 december, met een Netflix-release in de VS en Latijns-Amerika op 8 januari.

Production designers recreëren een vervlogen redactietijdperk

Boyle haalde zijn vaste medewerkers Gareth Pugh en Carson McColl erbij om de decors te ontwerpen. Hun opdracht was duidelijk: 1969 moet urgent en levendig aanvoelen, niet nostalgisch. Het duo bestudeerde hoe The Sun opvallende koppen introduceerde die moderne digitale tactieken voorspelden.

Veel van de oorspronkelijke infrastructuur op Fleet Street is verdwenen. De voormalige kantoren van de krant aan Bouverie Street, waar de drukpersen in de kelder stonden, liggen nu onder moderne gebouwen. Het team vond een leegstaand gemeentelijk pand in Bromley, waarvan de gevarieerde architectuur het mogelijk maakte een geloofwaardige redactieruimte met meerdere kamers te bouwen.

Een ecosysteem van gecontroleerde chaos creëren

McColl beschrijft de redactie als het zenuwcentrum van de film, een ruimte die Boyle vergeleek met een ruimteschip. Consultants die eind jaren zestig op Fleet Street werkten, hielpen de dagelijkse ritmes in kaart brengen die van ochtendplanning uitgroeiden tot een hectische race voor de deadline. De indeling gaf de acteurs duidelijke looproutes die de echte redactiesfeer weerspiegelden.

Door budgetbeperkingen kozen de ontwerpers voor inventieve oplossingen. Ze zochten authentieke draaischijftelefoons, typemachines en andere rekwisieten. Om de realiteit te vergroten vulden ze de set, nadat ze allebei waren gestopt met roken, met sigarettenrook uit meerdere pakjes zodat de omgeving de juiste geur had.

Zeldzame Linotype-machines opsporen

Een van de grootste uitdagingen was het vinden van werkende Linotype-machines die essentieel waren om het zetselproces met heet lood te tonen. Setdresser Ben Barrington Groves bracht de productie in contact met een particuliere verzamelaar die gepassioneerd is over de technologie, waardoor uiteindelijk drie werkende exemplaren voor de sleutelscènes werden geregeld.

Kantoor van Larry Lamb weerspiegelt zijn isolement

Het ontwerp van het kantoor van redacteur Lamb volgt zijn persoonlijke ontwikkeling. In de beginscènes is het een sobere, functionele ruimte in een worstelende krant. Naarmate het verhaal vordert, raakt het kantoor steeds meer geïsoleerd, waarbij Lamb tijdens cruciale telefoongesprekken alleen achter glazen wanden wordt gefilmd. Het team zorgde er zelfs voor dat de telefoon in die periode passende oplagecijfers liet horen wanneer hij werd opgenomen.

Metrosegment vraagt om creatieve vindingrijkheid

Een scène met Murdoch in de Londense metro vergde vergelijkbare inventiviteit. Omdat er slechts één bewaard gebleven vintage trein beschikbaar was in een museum bij Watford, greep de crew terug op praktische effecten. Krachtige windmachines en rondvliegende kranten simuleerden beweging, terwijl lichtontwerper Steve Mackie snelle balkverlichting inzette om snelheid te suggereren. Boyle gebruikte ook een 360-gradencamera voor dynamische sequenties, waaronder een gespannen ontvoeringsscène.

Hij zei dat hij de verwachtingen van een periodedrama wilde bijstellen. Wij vatten dat op als dat hij 1969 wilde herscheppen, maar op een manier die direct en pakkend aanvoelde.

— Carson McColl, Production Designer, Interview over de totstandkoming van Ink