Danny Boyle's A Life Less Ordinary mengt kidnappingromance met hemelse engelen

Na de rauwe energie van Trainspotting mikte de film uit 1997 op mainstream aantrekkingskracht met een sterrencast en eigenaardige goddelijke interventie

Danny Boyle maakte in 1997 de overstap van rauwe indiehits naar een gepolijste productie met A Life Less Ordinary. De regisseur had al naam gemaakt met Shallow Grave in 1994 en het explosieve Trainspotting twee jaar later, beide met Ewan McGregor. Dit nieuwe project bracht grotere namen en een fantastische draai aan een bekend romantisch verhaal.

Boyle verzamelt sterren voor ambitieuze opvolger

De cast reikte verder dan McGregor. Cameron Diaz speelde de vrouwelijke hoofdrol, met Holly Hunter, Delroy Lindo, Ian Holm, Stanley Tucci en anderen zoals Maury Chaykin en Tony Shalhoub. De film betekende Boyles poging tot een grootschaliger verhaal na de intieme omvang van zijn eerdere werk.

Gewoon kidnappingverhaal krijgt engelenwending

Op het eerste gezicht volgt het verhaal Robert, een portier gespeeld door McGregor, die zijn baan verliest aan automatisering en werkt voor een rijke man gespeeld door Ian Holm. Robert ontvoert uiteindelijk Holms dochter Celine, gespeeld door Diaz, wat een onwaarschijnlijke romance ontketent terwijl ze de politie ontwijken. De opzet lijkt op andere komedies uit de late jaren negentig, maar voegt een bovennatuurlijke laag toe.

De echte afwijking komt van het hemelse subplot. Hunter en Lindo spelen engelen die de opdracht hebben liefde op aarde te bevorderen. Ze opereren als premiejagers om gebeurtenissen te beïnvloeden, terwijl Dan Hedaya verschijnt als aartsengel Gabriel die hun inspanningen vanuit een alledaags kantoor overziet. Mislukking betekent permanente verbanning uit de hemel.

Visuele stijl en soundtrack springen eruit

Boyle voorzag de film van kenmerkende accenten, waaronder een scène waarin een gloeiende hartvormige lantaarn in iemands borst zichtbaar wordt. De soundtrack bevatte een eclectische mix met bijdragen van Beck, R.E.M., The Prodigy, Elvis Presley en Squirrel Nut Zippers, typerend voor een tijdperk waarin soundtracks vaak meer opbrachten dan de films zelf.

Kasresultaten en kritiek vallen tegen

Ondanks een budget van ongeveer 12 miljoen dollar bracht A Life Less Ordinary slechts 14,6 miljoen dollar op aan de kassa. Recensenten vonden de eigenaardige elementen en de geforceerde plot te veel. Roger Ebert gaf twee van de vier sterren en noemde het verhaal saai en geforceerd, terwijl hij opmerkte dat de film ondanks de vreemde accenten conventioneel aanvoelde.

The film expends enormous energy to tell a story that is tedious and contrived.

— Roger Ebert, His review of A Life Less Ordinary

Entertainment Weekly-criticus Owen Gleiberman gaf een nog strengere F. Hij beschreef de film als volledig uit balans en bekritiseerde de hoofdrolspelers, waarbij hij suggereerde dat McGregor te gretig overkwam en Diaz verwend.

Boyle gaat verder na gemengde resultaten

Boyles volgende project, The Beach, werd commercieel succesvol maar zette zijn relatie met McGregor onder druk. De ervaring benadrukte de uitdagingen van het balanceren van artistieke visie met studioverwachtingen in de late jaren negentig.