Dame Joan Collins arriveert met dezelfde gezaghebbende uitstraling die haar decennia op het scherm definieerde bij het Peninsula Hotel in Londen. De actrice die begon als starlet bij de Rank Organisation en een wereldicoon werd als Alexis in Dynasty, vertoont op bijna 93-jarige leeftijd geen tekenen van vertraging.

Collins bereidt zich voor op een gracieuze entree in Cannes

Voor de openingsavond van het komende Filmfestival van Cannes heeft Collins danslessen genomen om zelfverzekerd over het rode tapijt en de trappen van het Palais des Festivals te bewegen. Ze wil zich tijdens het gala op 12 mei niet als een statisch figuur voelen. De Franse acteur Laurent Lafitte zal haar begeleiden, een bewuste keuze die verband houdt met hun komende samenwerking.

Ze legt uit dat ze een hekel heeft aan lopen in formele settings. De enige uitzondering blijft het browsen door de gangen van Selfridges. Lafitte speelt tegenover haar in het nieuwe drama en zal haar langs fotografen leiden naar de Grand Auditorium, waar Peter Jackson een ere-Palme d’Or ontvangt voorafgaand aan de vertoning van Pierre Salvadori’s The Electric Kiss.

My Duchess werpt licht op de geïsoleerde laatste jaren van Wallis Simpson

De film My Duchess, geregisseerd door Mike Newell naar een scenario van Louise Fennell, richt zich op het latere leven van Wallis Simpson. Collins portretteert de Amerikaanse gescheiden vrouw wier relatie met Edward VIII leidde tot zijn troonsafstand. Het verhaal onderzoekt de psychologische kwelling die ze onderging van haar advocaat, Maitre Suzanne Blum, gespeeld door Isabella Rossellini.

Collins heeft jarenlang foto’s en historische verslagen bestudeerd om de transformatie van de hertogin van glamourous socialite naar een kwetsbare, geïsoleerde figuur vast te leggen. Ze gaf het haar- en make-upteam van de productie volledige controle over haar uiterlijk, waarbij ze haar gebruikelijke gepolijste look aflegde om de neergang van het personage na de dood van de hertog in 1972 weer te geven.

Een decennialang passieproject bereikt eindelijk het witte doek

Collins heeft het verhaal al meer dan 30 jaar gesteund. Ze verkende het idee voor het eerst na een bezoek aan de voormalige Windsor-residentie in Parijs en het horen van ooggetuigenverslagen van een voormalige bediende. John Gore Studios stemde ermee in de film te produceren nadat Collins het script had gepitcht tijdens een diner van de King’s Trust. Marktvertoningen beginnen tijdens het Cannes-festival, gevolgd door een lunch georganiseerd door producent John Gore.

De productie markeert de eerste film van John Gore Studios. Gore vroeg zich aanvankelijk af of Collins de kwetsbare hertogin overtuigend kon spelen, maar raakte overtuigd nadat ze beschreef dat ze bereid was glamour volledig op te geven.

Collins reflecteert op roem, veerkracht en leven buiten de schijnwerpers

Tijdens het gesprek bespreekt Collins haar benadering van beroemdheid. Ze heeft nooit roem gezocht en vond de intense aandacht tijdens het hoogtepunt van Dynasty draaglijk omdat ze wist dat die zou vervagen. Ze waardeert periodes van lagere zichtbaarheid die haar in staat stellen een normaal leven te leiden met haar echtgenoot Percy Gibson en familie.

Ze blijft actief en volgt een dagelijkse routine van vloeroefeningen, balanswerk en wandelen. Choreograaf Paul Robinson heeft specifieke bewegingen voorbereid voor zowel de film als haar optreden in Cannes. Collins schrijft haar levensduur toe aan discipline, huidverzorging en een geloof in karma.

Ze wuift online kritiek weg en merkt op dat alleen haar familie haar echt zou kunnen raken. Met een carrière die theater, televisie en film omspant, blijft Collins nieuwe uitdagingen omarmen terwijl ze trouw blijft aan haar identiteit als werkende actrice.