- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Susanna White regisseert een krachtige uitbreiding van Susie Millers toneelstuk over een advocate die seksueel geweld onder ogen ziet nadat ze soortgelijke zaken verdedigde.

De nieuwe film Prima Facie brengt Susie Millers geprezen toneelstuk uit 2019 naar het grote scherm met Cynthia Erivo in de hoofdrol. Onder regie van Susanna White en vertoond op TIFF volgt het verhaal een succesvolle advocate die in haar werk seksuele geweldszaken verdedigt en vervolgens zelf slachtoffer wordt.

Tessa's professionele wereld en persoonlijke reis

Tessa begint het verhaal als een zelfverzekerde, scherpzinnige advocate die getuigenverhoren moeiteloos ontkracht. Opgegroeid als dochter van een schoonmaakster en met een studiebeurs naar Cambridge, heeft ze zich een weg gebaand naar de juridische elite, waar collega's haar agressieve tactiek in de rechtszaal respecteren. Haar werk draait om het creëren van redelijke twijfel voor cliënten die beschuldigd worden van ernstige misdrijven, waaronder seksueel geweld.

Een prille romance met collega Julian, gespeeld door Daniel Ings, brengt aanvankelijk lichtheid en verbondenheid. De twee delen flirtende momenten die uitgroeien tot dates en een verhouding op kantoor. Maar de relatie slaat om als Julian haar aanvalt, waarna Tessa te maken krijgt met aangiftes, isolatie van collega's en de trage molen van het rechtssysteem.

Erivo levert een genuanceerde en krachtige hoofdrol

Cynthia Erivo draagt de film met een gelaagde vertolking die zowel Tessa's professionele arrogantie als haar latere kwetsbaarheid weergeeft. Vroege scènes tonen haar als gezaghebbende figuur in de rechtszaal, in maatpakken en gepaste pruiken. Na de aanval verandert haar uiterlijk: ze draagt natuurlijke krullen en worstelt met gebroken zelfvertrouwen, maar blijft vastberaden.

De actrice brengt bijzondere intensiteit in het slotpleidooi, waarin Tessa reflecteert op hoe haar kijk op het juridische proces is veranderd. Erivo toont de last van iemand die ooit ethiek boog om zaken te winnen en nu zelf tegen dezelfde systemische barrières aanloopt als klaagster.

Regie en tempo kampen met uitdagingen in het derde deel

White behandelt de centrale verkrachtingsscène met terughoudendheid, zonder exploitatie maar met voldoende impact om de brutaliteit over te brengen. De film breidt het oorspronkelijke eenvrouwsstuk uit tot een ensembleverhaal, waarbij de eerste helft profiteert van een vlotte energie en Tessa's innerlijke voice-over.

Na de aanval vertraagt het verhaal aanzienlijk. Een gemelde wachttijd van 1.107 dagen voor de rechtszaak benadrukt de procedurele vertragingen, waarin Tessa vrienden verliest en te maken krijgt met uitsluiting op het werk. Het tempo herstelt zich zodra de rechtszaalscènes terugkeren, al slaagt het middendeel er niet in het momentum vast te houden.

Een actuele herinnering aan systemische barrières voor slachtoffers

Ondanks de tempoproblemen illustreert de film effectief de isolatie die veel slachtoffers ervaren. Een late scène met een journalist biedt een sprankje hoop in een verder sobere afloop. De adaptatie bewaart de kernboodschap van het toneelstuk over hoe juridische kaders vaak nadelig uitpakken voor wie aangifte doet.

Oorspronkelijk opgevoerd in Sydney met Jodie Comer in de solorol, krijgt het verhaal meer cinematische diepgang door Millers scenario en Whites regie. Erivo's krachtige spel zorgt ervoor dat het verhaal sterk blijft resoneren, ook als de uitvoering af en toe hapert.