Controverse op het WK 2026: Bellinghams goal tegen Noorwegen en de bal-sensor die de kabel niet detecteerde

Het Engelse gelijkspel in Miami leidde tot Noorse protesten over een mogelijke aanraking met de spider-cam, maar FIFA verdedigde dat de slimme bal geen impact registreerde

Het gelijkspel dat de weg vrijmaakte voor de comeback van Engeland tegen Noorwegen in de achtste finales van het WK 2026 werd omgeven door hevige controverse. In de 45+2e minuut van de wedstrijd in Miami leek een uithaal van de Noorse doelman Ørjan Nyland de kabels van de spider-cam te raken voordat de bal voor de voeten van Declan Rice belandde. Drie passes later scoorde Jude Bellingham de 1-1 die uiteindelijk doorslaggevend bleek voor de Engelse plaats in de halve finales.

Onmiddellijke protesten en FIFA-verklaring

De reactie van de Noren was direct. Nyland wees naar de lucht, Erling Haaland protesteerde bij de Franse scheidsrechter Clément Turpin en bondscoach Ståle Solbakken klaagde vanaf de bank. Het VAR-greep echter niet in en het doelpunt werd goedgekeurd. De discussie verspreidde zich razendsnel op sociale media, waar theorieën opdoken over een mogelijk belang van de FIFA om grote landen in de halve finales te krijgen.

Al voor het einde van de wedstrijd bracht FIFA een officiële verklaring uit: de sensor in de bal registreerde geen piek in activiteit terwijl de bal in de lucht was, waardoor er geen bewijs was dat hij de kabels had geraakt. De televisiebeelden laten echter een abrupte verandering in de baan van de bal zien.

Hoe de slimme bal van het WK werkt

De tegenstelling tussen de beelden en de technologie heeft een technische verklaring. De officiële bal van het toernooi, de Adidas Trionda, bevat een bewegingssensor (IMU) die autonoom werkt. Dit apparaat registreert 500 keer per seconde stoten, draaiingen en trillingen en genereert een karakteristieke piek telkens wanneer iets de bal raakt, of dat nu een voet, een hoofd of in theorie een kabel is.

In het recente duel tussen Portugal en Kroatië in de zestiende finales detecteerde hetzelfde systeem een heel lichte aanraking van Igor Matanović, zo subtiel dat de speler zelf niet zeker wist of hij de bal had geraakt. Dat signaal was voldoende om een doelpunt van Gvardiol wegens buitenspel af te keuren. Als de sensor zo’n minimaal contact kan waarnemen, rijst de vraag waarom hij geen klap met een stalen kabel registreerde die de baan van de bal zichtbaar veranderde.

Het probleem van de datatransmissie

De sleutel ligt in het feit dat de sensor de impact onafhankelijk detecteert, maar de informatie via radio moet worden doorgegeven via een netwerk van antennes rond het veld. De metalen constructie van de spider-cam, met zijn kabels, katrollen en rails, hangt hoog in de lucht en kan interferentie veroorzaken in het ultrabreedband-signaal (UWB) dat de bal gebruikt. Deze interferentie kan ervoor hebben gezorgd dat het datapakket van het exacte moment van het mogelijke contact verloren ging voordat het de VAR bereikte.

Volgens de meest aannemelijke hypothese voelde de bal de impact wel, maar bereikte het signaal zijn bestemming niet door een zwakke dekkingszone veroorzaakt door de cameraconstructie zelf. Dit soort blinde vlekken in het stadion verklaart het verschil tussen wat de beelden tonen en wat het volgsysteem registreerde.

Tags bij dit artikel