Colin Hanks brengt warm eerbetoon aan John Candy in Prime Video-documentaire

Colin Hanks brengt een persoonlijke touch aan de nieuwe Prime Video-documentaire John Candy: I Like Me, waarmee hij een portret schetst dat afwijkt van typische celebrity-profielen. De film benadrukt de warmte en humor van de komiek zonder te leunen op bekende tropes van ondergang of controverse.

Hanks put uit jeugtherinneringen en familiebanden

Hanks leerde Candy als kind kennen toen de acteur samenwerkte met zijn vader Tom Hanks aan de komedie Splash uit 1984. Hij herinnert zich Candy als een boeiende aanwezigheid die een blijvende indruk achterliet. De regisseur merkt op dat Candy een zeldzaam talent had om diep contact te maken met mensen om hem heen.

Ryan Reynolds helpt familiearchieven te bemachtigen voor de productie

Producer Ryan Reynolds, al jaren een bewonderaar van Candy, bracht het project naar Hanks en hielp de medewerking van de kinderen van de komiek te verkrijgen. Zij droegen homevideo’s, scripts en ander materiaal uit de uitgebreide collectie van hun vader bij, waardoor de documentaire rechtstreeks uit de persoonlijke geschiedenis kon putten.

Film onderzoekt Candy’s uitdagingen met gevoeligheid

Candy kreeg te maken met ingrijpende tegenslagen, waaronder het verlies van zijn vader op vijfjarige leeftijd, aanhoudende angst in een tijd waarin mentale gezondheid nauwelijks besproken werd, en herhaalde vragen van journalisten over zijn gewicht. De documentaire behandelt deze ervaringen doordacht en behoudt daarbij de overwegend positieve toon. De titel verwijst naar een memorabele zin uit Planes, Trains and Automobiles, waarin Candy’s personage Del Griffith zijn zelfacceptatie benadrukt te midden van kritiek.

Home Alone-outtakes tonen improvisatietalent

Hanks ontdekte zeldzame outtakes van Candy’s werk aan Home Alone, waarin de acteur de polka-koning van het Midwesten speelde. Regisseur Chris Columbus leverde de beelden uit zijn persoonlijke archief. Het materiaal dient ook als eerbetoon aan Catherine O’Hara, Candy’s scènepartner die in januari overleed nadat ze in 1994 zijn lofrede had uitgesproken.

Regisseur wijst sensatiebeluste vergelijkingen met collega’s af

Hanks vermeed bewust een sensationelere aanpak die Candy zou contrasteren met tijdgenoten als John Belushi en Chris Farley. Hij legt zijn benadering van het vertellen uit: het is zijn verantwoordelijkheid als filmmaker om echt drama te herkennen in plaats van het te fabriceren en het op een boeiende manier te presenteren. Hij voegt eraan toe dat iedereen een vorm van trauma meemaakt, zij het niet altijd op grote schaal, en dat Candy’s uitgaande, inclusieve energie zowel zijn unieke gave als een manier was om met moeilijkheden om te gaan.

Documentaire viert Candy’s connectie met de gewone man

De film wil het publiek een dieper begrip geven van Candy’s bijdragen aan de comedy via projecten als SCTV, Brewster’s Millions, Spaceballs, Uncle Buck en Cool Runnings. Hanks reflecteert op Candy’s brede aantrekkingskracht en merkt op dat mensen iets herkenbaars in hem zagen. Hij werpt de gedachte op dat de uitdagingen van de hoofdpersoon misschien spiegelen aan die van de kijkers zelf.