Weinige Hollywood-iconen hebben zo gedurfd geëxperimenteerd met hun publieke imago als Clint Eastwood. Nadat hij zijn status als westernheld en regelovertredende detective had gevestigd, verkende hij begin jaren zeventig al snel andere kanten van zijn persona.
In zijn eerste film als regisseur speelde Eastwood een radiopresentator die wordt achtervolgd door een obsessieve fan, gespeeld door Jessica Walter. Dit project volgde op zijn rol als gewonde Union-soldaat in het commercieel onsuccesvolle Burgeroorlogdrama The Beguiled. Beide films kwamen in 1971 uit, ruim voordat Dirty Harry in de bioscopen verscheen en zijn imago als stoere held verstevigde.
Eastwood toonde weinig belangstelling voor de verwachtingen van het publiek. Hij richtte zich in plaats daarvan op verhalen en personages die hem echt interesseerden.
Tegen het einde van de jaren zeventig genoot Eastwood sterke steun van zijn fans. Het publiek stroomde toe voor zijn Dirty Harry-vervolgfilms, revisionistische westerns waaronder The Outlaw Josey Wales, dat hij later een hoogtepunt in zijn carrière noemde, en de komedie Every Which Way But Loose met een orang-oetan.
Met dat momentum regisseerde en speelde Eastwood in 1980 Bronco Billy. De film volgt een schutter die een worstelende reizende Wild West-show runt in een modern tijdperk dat weinig geduld heeft voor zulke nostalgische attracties.
Het project stelde Eastwood in staat een breder familiepubliek te bereiken terwijl hij reflecteerde op de afnemende aantrekkingskracht van klassieke westernmythes. Het verhaal draait om gebrekkige individuen die een nieuwe start zoeken en combineert drama en lichte comedy in een ensemblevorm.
Het publiek omarmde de film niet met hetzelfde enthousiasme als zijn actiehits, maar Eastwood beschouwt het al lang als een van zijn persoonlijke favorieten.
Tijdens de promotie van zijn actiefilm Firefox uit 1982 ging Eastwood in op de bescheiden kassaresultaten van Bronco Billy. De film bracht 24,3 miljoen dollar op tegen een budget van 6,5 miljoen dollar en kreeg overwegend positieve recensies, maar kwam rustig aan vergeleken met zijn grotere successen.
Het was een favoriet project van mij. Ik vond de film mooi. Het had iets. [...] er was een zekere puurheid, een zekere strijd tegen het cynisme van onze tijd. Er zat een bepaald element in dat ik altijd mooi vond aan het verhaal. Misschien was het ouderwets, misschien te ouderwets, maar het was een goede film voor mij. Het kreeg veel aandacht van mensen die misschien de andere films niet leuk vonden. Je kunt niet altijd hetzelfde doen. [...] Ik zou nog steeds in Italië westerns maken zoals ik begon. Er komt een moment om verder te gaan en iets anders te proberen.
De film kreeg in 2019 nieuwe aandacht toen hij in première ging als musical in Los Angeles en gunstige recensies ontving. De opgewekte, optimistische geest onderscheidt hem van veel ander werk van Eastwood.
Het verhaal blijft een vriendelijk, innemend verhaal dat de ster in staat stelt zijn eigen stoere imago zachtjes te bespotten in plaats van het hard te ondermijnen.