Chuck Lorre heeft door de jaren heen met enkele van de meest uitdagende comedy-talenten op televisie gewerkt. Zijn ervaringen omvatten hoogoplopende conflicten met Roseanne Barr, Brett Butler, Cybill Shepherd en Charlie Sheen. Alleen zijn relatie met Sheen is na een langdurige periode van spanning volledig hersteld, die ontstond tijdens hun tijd op Two and a Half Men.
In zijn nieuwe boek met de titel Sitcom: A Memoir blikt Lorre terug op de pieken en dalen van zijn lange carrière in de comedy. Hij noemt verschillende figuren die niet altijd in een positief licht staan, waaronder het productiebedrijf Carsey-Werner en voormalig CBS-topman Leslie Moonves. De auteur uit ook zijn verbazing over de terughoudendheid van de cast van The Big Bang Theory om salaris in te leveren ten behoeve van nieuwe castleden.
Lorre richt veel van zijn kritiek naar binnen. Hij beschrijft een moeilijke relatie met zijn moeder, evenals worstelingen met alcoholisme, financiële tegenspoed, ernstige gezondheidsproblemen, een periode in een religieuze groepering, meerdere echtscheidingen en andere persoonlijke tegenslagen. Een opvallende zakelijke beslissing die hij betreurt, is het weggeven van de rechten op het themanummer dat hij schreef voor Teenage Mutant Ninja Turtles.
Een van de meest onverwachte onthullingen betreft Lorre's tienjarige betrokkenheid bij scientology. Als worstelende muzikant bezocht hij een kerkelijke bijeenkomst en tekende uiteindelijk een Sea Org-contract voor een miljard jaar. In die periode geloofde hij dat scientology zijn stervende vader en later zijn eigen ernstige colitis ulcerosa kon genezen.
Toen hij en zijn toenmalige vrouw Paula besloten de kerk te verlaten, werden ze meteen geëxcommuniceerd door voormalige kennissen. Omdat ze destijds weinig geld hadden, deed de organisatie geen moeite om hen te behouden. Lorre heeft dit hoofdstuk tot nu toe privé gehouden en noemt het een bron van schaamte en een verloren decennium dat desondanks heeft bijgedragen aan zijn latere succes.
I decided if I’m going to do this, I’m going to tell the truth as best I can. There was no point in doing it if I was going to sugarcoat my life.
De bedenker reflecteert op pogingen om programma's draaiende te houden ondanks het gedrag van sterren, en wijst op het financiële belang van het bereiken van 100 afleveringen voor syndicatierechten. Hij geeft ook een scherpe mening over de Writers Guild-staking van 2007-2008, die volgens hem heeft bijgedragen aan de opkomst van realityprogramma's zoals The Apprentice.
Over het enorme succes van The Big Bang Theory herinnert Lorre zich de teleurstelling dat de oorspronkelijke cast geen collectievere benadering van de beloning omarmde toen de serie een hit werd. Hij erkent het desoriënterende effect van plotselinge rijkdom op iedereen die erbij betrokken was.
Na jaren van vervreemding werkten Lorre en Sheen opnieuw samen aan de serie Bookie. De ervaring was positief en leidde ertoe dat Sheen een flaptekst voor het memoir schreef. Lorre beschrijft het boek als een verkenning van spijt en hoe eerdere misstappen hem uiteindelijk leidden naar een onverwacht vervullende carrière.
Hij blijft optimistisch over het huidige televisielandschap en wijst op kansen op streamingplatforms die ruimte bieden voor meer persoonlijke projecten. Lorre merkt op dat netwerken die zich sterk richtten op demografie mogelijk series als The Kominsky Method zouden hebben afgewezen, terwijl diensten als Netflix ze juist omarmden.