Ontwikkelaars blijven inspiratie putten uit klassieke titels door spirituele opvolgers te maken die vergeten mechanieken herintroduceren. Legend of Grimrock springt eruit als zo'n poging, die de stijl van Dungeon Master uit veertien jaar eerder nieuw leven inblaast.
Spelers leiden een groep van vier personages door donkere, rastergebaseerde tunnels vol omgevingsraadsels. Deze uitdagingen vragen om lateraal denken op basis van beschikbare voorwerpen en zichtbare details in de ruimte. De aanpak betekende destijds een flinke stap vooruit in immersie, volgens degenen die het spel toen speelden.
Chris Wilson, medebedenker van Path of Exile, blijft lovend spreken over de titel. Hij beschreef de ervaring als een grote verbetering in immersie en herinnerde zich dat het spel in zijn jongere jaren op een positieve manier angstaanjagend was.
It was a huge step up in terms of immersion.
Wilson benadrukte de noodzaak om te improviseren tegen dreigingen zoals mummies terwijl je je door de krappe ruimtes verplaatst. Vergelijkbare gevoelens van intimidatie komen voor in andere klassieke series zoals Heroes of Might and Magic, waar resource management en ontdekking een vergelijkbare spanning creëren.
Dit patroon van het herbezoeken van oudere ontwerpen komt ook voor in andere projecten, waaronder recent werk aan een spirituele opvolger van Morrowind. Dergelijke inspanningen houden fundamentele ideeën levend, ook als ze uit de mainstream verdwijnen.