Charli XCX brengt ‘Music, Fashion, Film’ uit nu post-Brat-hoofdstuk opent

De productieve ster ruilt hyperpop in voor vervormde gitaren op haar nieuwste album en neemt overexposure onder de loep in een nieuwe mockumentary

Charli XCX balanceert al lang een niet-aflatende output met een talent voor heruitvinding. In haar recente mockumentary “The Moment” confronteert ze direct de vraag van overexposure tijdens het hoogtepunt van haar “Brat”-succes.

De zelfbewuste film toont een versie van de artiest die worstelt met veeleisende creatieve teams, executives en sociale mediadruk. Het biedt scherper inzicht in haar carrièremethode dan de meeste interviews.

Snelle releases kenmerken druk jaar

Sinds de mockumentary eerder dit jaar verscheen, heeft Charli XCX een gestage stroom projecten aangehouden. Optredens in vier extra films, nieuwe video’s, tourplannen, theater-luisterevents en nu het album zelf houden haar in de schijnwerpers.

“Music, Fashion, Film” is haar vierde full-length project in iets meer dan twee jaar. Inclusief mixtapes, ep’s, een remixcollectie en talloze samenwerkingen loopt het totaal aantal releases nog veel hoger op.

Gitaren vervangen clubenergie

Het nieuwe album wijkt af van de heldere pop van “Brat” en de remixversie. Vervormde gitaren domineren, ondersteund door simpele beats en spaarzame elektronische accenten. De vocals blijven grotendeels onbewerkt, een breuk met haar gebruikelijke autotune-zware stijl.

Op meerdere tracks klinkt een talk-singing aanpak die doet denken aan de droge stijl van Florence Shaw van Dry Cleaning. Elf beknopte nummers duren samen minder dan dertig minuten. A.G. Cook en Finn Keane verzorgen het merendeel van de productie, met alleen een gesproken fragment van filmmaker David Cronenberg aan het slot.

Teksten balanceren bravoure en twijfel

Bekende thema’s van bravoure vermengd met onzekerheid lopen door de teksten. “Camera” stelt de waarde van het najagen van zichtbaarheid op schermen op 34-jarige leeftijd ter discussie. “Wink Wink” biedt een speelse ontkenning van eerder gedrag terwijl het het tegendeel suggereert.

Melodische hoogtepunten zijn er onder meer op “Magic Metal Montana”, een ode aan vaste medewerker Cook. “I’m Afraid” springt eruit door de gespannen, abrasieve gitaren. De afsluiter “Nothing Lasts Forever” keert terug naar eerder sonisch terrein met een reflectieve boodschap over ego en vergankelijkheid.

Nieuwe richting wijst op volgende fase

Het album fungeert als bewuste reset na de “Brat”-cyclus. De hoes met John Cale, Marc Jacobs en Martin Scorsese verwijst naar de thema’s van de titel. Muzikaal maakt het ruimte voor de volgende richting.