Catherine Hardwicke is teruggekeerd naar de straten van Venice, Californië voor haar nieuwste film, waarin ze het leven vastlegt van jonge skateboarders, kunstenaars en muzikanten die vrijheid combineren met trauma, geweld en instabiliteit.
Sinds haar werk aan Twilight in 2008 heeft de regisseur televisieseries geregisseerd zoals Under the Bridge en Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities, plus onafhankelijke films met Toni Collette en Drew Barrymore. Haar nieuwe project blijft echter dicht bij huis. Ze filmde eerder Lords of Dogtown in dezelfde buurt, 21 jaar geleden. Venice trekt nog steeds creatievelingen aan, maar er heerst toenemende spanning rond de grote daklozenpopulatie.
Hardwicke schreef het scenario samen met Nic Sheff, auteur van Beautiful Boy. Ze castte debuterend acteur Isiah Hilt tegenover gevestigde namen als Yara Shahidi, Isabelle Fuhrmann, Michael Cimino, Sally Struthers en Skeet Ulrich. De film gaat op 18 juni in première op het Bentonville Film Festival in Arkansas en heeft nog geen distributeur.
Sheffs eigen ervaringen op straat vormden de basis voor het script. Hardwicke herinnerde zich zijn observatie dat de jongeren gewone kinderen bleven met dromen en onderlinge steun. Dat inzicht sloot aan bij haar eigen ervaringen tijdens de pandemie, toen getalenteerde zangers en muzikanten in de buurt woonden. Ze kocht tenten en hielp sommigen aan een plek in een jeugdhostel.
Op het lokale skatepark ontmoette Hardwicke Hilt en liet hem haar lookbook zien. De achtergrond van het personage als pleegjongere met een vader in de gevangenis kwam exact overeen met het leven van de acteur. De productie regelde Hilts eerste appartement en bankrekening net voor de opnames begonnen.
Dat is mijn verhaal.
Sally Struthers stuurde zelf een auditietape vanuit huis en arriveerde op de set met een auto vol eigen kledingstukken. Ze is van plan de première in Bentonville bij te wonen. De muziek ontstond organisch: Paris Jackson verschijnt in een scène in het jeugdhostel met een nieuw nummer, terwijl Tyson Ritter van The All-American Rejects een origineel nummer bijdraagt en een ander nummer uitvoert van het aankomende album van de band. Hilt sluit de film af met zijn eigen rap-nummer.
Hardwicke, voormalig architect die ooit goedkope woningen ontwierp in Texas, pleit voor laagdrempelige toegangspunten die intimidatie en strenge regels verminderen. Ze ziet projecten voor zich die eigenaarschap, gemeenschap en milieubewustzijn bevorderen, inclusief ruimte voor bewoners om eigen voedsel te verbouwen. Een personage verzorgt basilicumplanten als knipoog naar deze ideeën.
De productie gebruikte een verlaten psychiatrische instelling, aangekleed met graffiti en tenten. Nachtelijke beveiliging bestaat uit een afsluitbare poort, als antwoord op veiligheidszorgen van vrouwen op straat die zich kwetsbaar voelden in badkamers en tenten.
Hardwicke hoopt dat de film meer woningbouw zal stimuleren. Ze benadrukte Hilts positieve kijk ondanks zichtbare littekens uit een traumatische jeugd. Hij geeft nu met aanstekelijk enthousiasme skateboardlessen aan kinderen. Veel van zijn echte leerlingen spelen mee in de film, waaronder de zonen van een UTA-agent en componist Harry Gregson-Williams.
Dit zijn prachtige geesten, ze hebben alleen een beetje voeding, een beetje water en mest nodig om te bloeien.