- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Rose Belmonts avontuur eert de erfenis van de serie, maar worstelt met besturingsproblemen en bestraffende ontwerpkeuzes

Een muur vol met geannoteerde Ordnance Survey-kaarten vertelt het persoonlijke verhaal van een journalist over plaatsen waar hij heeft gewoond en paden die hij heeft verkend. Datzelfde gevoel van ontdekking zorgt voor een diepe waardering voor Metroidvanias, waarbij de kaart zelf het spel wordt en verborgen routes volhardende spelers belonen.

Castlevania: Belmont's Curse vangt die magie volledig. Ontwikkeld door Evil Empire, de studio achter Dead Cells, plaatst het spel de speler in de schoenen van Rose Belmont, dochter van Trevor Belmont en Sypha Belnades. Het verhaal speelt zich af in het verwoeste Parijs van 1499 en de diepten van Dracula's kasteel, waar Rose met tarotkaarten de door vampiers betoverde zielen moet bezegelen.

Verkenning en ontwerp leveren sterke momenten op

De onderling verbonden kaart van de straten van Parijs en de kasteelinterieurs beloont zorgvuldig onderzoek. Spiegels verbinden verre gebieden op slimme wijze, een muziekpuzzel in de Notre-Dame springt eruit als inventief, en een klokkentorensequentie schittert wanneer de mechanismen op hun plek vallen. Deze elementen roepen klassieke Castlevania: Symphony of the Night-geheimen op en voegen tegelijk frisse wendingen toe.

Gevechten en tempo blinken uit in sleutelscènes

Evil Empire combineert het zweep-en-sprong-erfgoed van de serie met Dead Cells-achtige actie. Gevechtsreeksen komen op de juiste momenten, waardoor spelers moeten improviseren met nieuw ontgrendelde spreuken die gezondheid herstellen of vijanden binden. Het resultaat levert spannende en bevredigende momenten op wanneer vaardigheden samengaan met platforming.

Besturing en moeilijkheidsgraad zorgen voor aanhoudende frictie

Rose beweegt met rigide acht-richtingsbesturing die botst met vloeiende vijandpatronen en organische wapenbogen. Zweepaanvallen raken vaak niet doelwit tenzij de speler op precieze posities staat, waardoor slimme platforming verandert in herhaalde checkpoint-terugkeren. Framerate-dalingen op de PS5 Pro verergeren het probleem tijdens veeleisende secties.

Bossgevechten variëren sterk. Sommige testen reflexen netjes, terwijl andere het scherm overladen met ideeën, wat leidt tot sterfgevallen door kleine positioneringsfouten in plaats van vaardigheidstekorten. De plaatsing van checkpoints en de toegang tot snelreizen voelen te bestraffend, en het verwijderen van de kaart in complexe zones voegt onnodige frustratie toe.

Een spel gevangen tussen ambitie en erfenis

Castlevania: Belmont's Curse verdient lof voor zijn oprechte verhaal en inventieve set pieces, maar slaagt er niet in volledig te ontsnappen aan de schaduw van snellere en gepolijste moderne Metroidvanias zoals Hollow Knight of Prince of Persia: The Lost Crown. Het resultaat is een capabele maar ongelijke titel die zijn wortels eert zonder zijn eigen mechanische identiteit volledig te vinden.