- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Rose Belmonts avontuur in Parijs in 1499 combineert klassieke Castlevania-charme met modern action-platformen, maar besturingsproblemen en ongelijkmatig ontwerp houden het tegen.

Persoonlijke kaarten van vroegere huizen vangen vaak de essentie van exploratie en herinnering. Datzelfde gevoel van ontdekking kenmerkt veel Metroidvania’s, waarbij de wereld zelf de centrale aantrekkingskracht vormt door verborgen paden en uitbreidende vaardigheden.

Evil Empire doet de Belmont-erfenis herleven

Castlevania: Belmont's Curse plaatst spelers in de rol van Rose Belmont, dochter van Trevor Belmont en Sypha Belnades. Het verhaal speelt zich af in het verwoeste Parijs van 1499 en volgt haar strijd tegen Dracula’s troepen met een tarotdeck om vijandige zielen te verzegelen. Het spel verplaatst zich al snel naar Dracula's Castle, met de nadruk op onderling verbonden exploratie en progressie via nieuwe vaardigheden.

Geïnspireerd leveldesign ontmoet moderne genreconcurrentie

De titel blinkt op verschillende vlakken uit. Spiegelverbindingen zorgen voor naadloze navigatie, een muziekpuzzel in de Notre-Dame valt op door zijn vindingrijkheid en de klokkentorensequentie levert sterk platformen op wanneer de mechanieken op hun plek vallen. Deze elementen roepen de spanning op van het ontdekken van geheimen in klassieke delen zoals Symphony of the Night.

Het bredere Metroidvania-landschap is echter geëvolueerd met snellere en vloeiendere titels zoals Hollow Knight, Prince of Persia The Lost Crown en Animal Well. Evil Empire verwerkt invloeden uit zijn Dead Cells-wortels en combineert actiegerichtheid met exploratie.

Besturings- en gevechtsfrictie ondermijnen de ervaring

De beweging en aanvallen van Rose Belmont voelen rigide aan in vergelijking met de wendbaardere protagonisten in recente games. Acht-richtingsinvoer botst met vloeiende vijandpatronen en verplaatsingsbehoeften, wat leidt tot frustrerende platformfouten en herhaalde sterfgevallen. Prestatieproblemen, zelfs op de PS5 Pro, verergeren de irritatie tijdens intense passages.

Checkpointplaatsing en toegang tot snelreizen voegen onnodige frictie toe. Het verwijderen van de kaart in complexe gebieden maakt terugkeren tot een saaie klus in plaats van een boeiende uitdaging. Bossgevechten variëren sterk: sommige bieden slimme tests, terwijl andere lijden onder overdesign en oneerlijke instant-kill-momenten.

Tempowisselingen en gevechtshighlights redden sleutelmomenten

Het ritme van het spel komt tot leven tijdens gevechtsreeksen die dwingen tot wanhopig gebruik van nieuwe spreuken en vaardigheden. Deze sequenties vangen de adrenaline van klassieke Castlevania terwijl ze Dead Cells-achtige intensiteit integreren. Gezondheidsherstellende en bindende spreuken bieden bevredigende hulpmiddelen wanneer ze strategisch worden ingezet.

Een spel gevangen tussen ambitie en uitvoering

Castlevania Belmont's Curse slaagt als een oprechte ode die de geest van de serie weet te vangen. Toch blijft de identiteit verdeeld tussen action-platformenergie en Metroidvania-aspiraties. Het resultaat is een capabele poging die wordt gehinderd door technische en ontwerpgerelateerde inconsistenties die voorkomen dat het potentieel volledig wordt waargemaakt.