Met een nieuwe James Bond-reboot in het verschiet, is het moment ideaal om terug te kijken op de film die de langlopende spionageserie twee decennia geleden succesvol herlanceerde. Casino Royale kwam op 14 november 2006 in de bioscopen en introduceerde Daniel Craig als de nieuwe 007 in een bewerking van Ian Flemings eerste roman. De film betekende een scherpe koerswijziging na de excessen van het vorige tijdperk en gaf Craig het platform om het personage opnieuw te definiëren voor een nieuwe generatie.
Nadat Pierce Brosnan zijn periode afsloot met de over-the-top Die Another Day, had de serie een terugkeer naar de basis nodig. Casino Royale bewerkte Flemings bronmateriaal direct en verlegde de toon naar een realistische spionagethriller. De latere films van Brosnan hadden Bond naar grotere-dan-leven schurken en stripachtige spektakels geduwd. De nieuwe film verwierp die richting ten gunste van een menselijkere, moreel complexe agent in een wereld van moeilijke keuzes.
Fleming beschreef zijn creatie als "een anoniem, bot instrument in handen van een overheidsdienst." De zin komt in de film voor wanneer Judi Dench's M Bond confronteert nadat hij een ambassade bestormt en een doelwit uitschakelt. Craigs vertolking omarmde deze beschrijving en presenteerde 007 als een door de overheid gesanctioneerde killer in plaats van een glamoureuze superheld. Het verhaal onderzoekt de persoonlijke prijs van dat leven en voegt lagen van introspectie toe die in eerdere films ontbraken.
Het publiek had nog nooit gezien hoe Bond zijn 00-status behaalt. Een sobere zwart-wit openingssequentie toont hoe hij de laatste missie voltooit die nodig is voor zijn vergunning om te doden. Die sequentie plaatste Craigs Bond aan het allereerste begin van zijn carrière, een scherp contrast met de volledig gevormde superspion die kijkers sinds de jaren zestig kenden.
De film blijft verwachtingen spelen door andere eerste keren te laten zien. Bond trekt voor het eerst op het scherm zijn kenmerkende smoking aan. Wanneer hem zijn favoriete martini wordt aangeboden, wijst hij het ritueel af met een kort antwoord. Deze momenten bouwen op naar de climax van de film.
Na de dood van zijn geliefde Vesper Lynd (Eva Green) ontvangt Bond een laatste bericht met de contactgegevens van Mr. White, een hoge figuur in het criminele netwerk QUANTUM. In de slotscène vindt hij White, schiet hem in de voet en stelt zich eindelijk voor met de woorden "The name's Bond. James Bond." Het klassieke thema zwelt aan terwijl de aftiteling begint en signaleert zowel de volledige ontplooiing van het personage als Craigs volledige transformatie in de rol.
The name's Bond. James Bond.
Vespers verraad en dood sluiten de deur naar een normaal leven voor Bond. Hij keert terug naar MI6 en wijdt zich opnieuw aan zijn werk als het botte instrument van de organisatie. Het einde is tegelijk triomfantelijk voor het publiek en bitterzoet voor het personage en benadrukt dat het worden van de legendarische spion een permanente prijs vraagt: persoonlijke vrede.