Carrie Coon heeft een carrière opgebouwd met personages die zich niet makkelijk laten sympathiseren. De actrice, bekend van haar opvallende werk in The Leftovers, The White Lotus en The Gilded Age, stelt dat de jacht op sympathie het vertellen van verhalen beperkt.
Ik vind sympathie een overschatte eigenschap. Het is interessanter om een personage te spelen dat niet alleen sympathiek is.
Op dit jaar’s Vancouver International Film Festival ontving Coon de allereerste Luminary Award voor acteren. Ze speelt ook in Guy Nattiv’s The Liberation, opgenomen op Vancouver Island. Het drama volgt Rita, een holocaustoverlevende die haar familie verlaat om zich aan te sluiten bij een sekte van alleen vrouwen onder leiding van een charismatische figuur gespeeld door Lily James.
The Liberation is geïnspireerd op de grootmoeder van regisseur Guy Nattiv. Haar archiefgetuigenis, vastgelegd door Yad Vashem, werd centraal in Coon’s voorbereiding. De actrice bestudeerde het materiaal nauwkeurig om de kwetsbaarheid en complexiteit van de rol te vangen.
Ik was zo gefascineerd door haar. Juist de kwetsbaarheid. Hoe moeilijk het was. Het feit dat ze het alleen kon doen toen ze diep in de sekte zat.
De film onderzoekt wat iemand drijft om een conventioneel leven op te geven. Coon merkt op dat sekteleden vaak hoogintelligente zoekers zijn. Ze verwerpt het stereotype dat slachtoffers simpelweg naïef zijn.
Ze zijn niet dom. Ik denk dat we vaak, als we documentaires over sekten kijken, erbuiten staan en denken: ‘Dat zou mij nooit overkomen.’
Binnen de sekte ontdekt Rita vrouwenvriendschap, zelfonderzoek en een manier om trauma te verwerken. Coon benadrukt compassie bij het beoordelen van zulke keuzes.
Een cruciaal moment kwam toen de productie van Who’s Afraid of Virginia Woolf? van Steppenwolf Theatre naar Broadway verhuisde. Coon dankt regionaal theater voor het opbouwen van essentiële vaardigheden om publiek te lezen, vaardigheden die volgens haar vaak ontbreken in film en televisie.
Coon merkt op dat televisie meer kansen biedt voor complexe, onconventionele vrouwelijke personages. Ze wijst op de recente Emmy’s waar vier van de zes vrouwelijke acteerwinnaressen boven de vijftig waren, wat suggereert dat economische en culturele verschuivingen binnenkort ook film kunnen bereiken.
De thema’s van The Liberation belichten ook de erosie van gemeenschap in het moderne leven. Coon waarschuwt dat zonder gezonde verbondenheid leegtes kunnen worden gevuld door extremisme of rigide affiliaties.
Fundamenteel zoeken mensen naar verbondenheid. Dat is een biologische noodzaak, omdat het ons helpt te overleven.
Kijkend naar haar latere jaren, die ze haar ‘crone years’ noemt, hoopt Coon een ondersteunende kring van bewonderde vrouwen op te bouwen.