Bruce Willis' album uit 1987 en hbo-mockumentary 'The Return of Bruno' toonden ambitie vóór Die Hard

Het Motown-bluesproject en de met sterren bezaaide special maakten grapjes over overdaad aan beroemdheid terwijl een acteur nog zijn draai zocht

In 1987 was Bruce Willis een bekend gezicht dankzij de hitserie Moonlighting, maar hij moest nog een actieheld worden door Die Hard. Dat jaar waagde hij zich aan muziek met een album en een bijbehorend televisieproject dat destijds veel mensen in verwarring bracht.

Het album dat Bruno Radolini introduceerde

Willis nam de persona aan van bluesmuzikant Bruno Radolini voor de Motown-uitgave The Return of Bruno. De plaat bevatte covers van soul, r&b en blues, waaronder een singleversie van het klassieke Respect Yourself van de Staples Singers die eind 1986 uitkwam. Het project verscheen maanden voor zijn film Blind Date en ruim voor zijn grote doorbraak.

Veel luisteraars reageerden destijds sceptisch. Velen zagen het als een vreemde keuze voor een acteur die vooral bekendstond om comedy, en de titel zelf riep vragen op over de achtergrond van het fictieve personage.

Hbo-special leverde de fictieve achtergrond

Een uur durende hbo-mockumentary met dezelfde naam vulde de ontbrekende context in. In de stijl van This Is Spinal Tap en Rutles-parodieën portretteerde de special Bruno Radolini als een over het hoofd gezien muzikaal genie wiens invloed volgens de film iedereen van The Beatles tot latere rockacts zou hebben gevormd. Bekende gasten als Ringo Starr, Michael J. Fox, Brian Wilson, Elton John en anderen leverden met de tong in de wang getuigenissen.

De tweede helft ging over in concertbeelden waarin Willis live optrad. De special is nooit op grote streamingplatforms terechtgekomen en is vandaag vooral te vinden via fan-rips en oude bandopnames.

Cameo's van beroemdheden en gelach op de set

Bijna elke scène toonde artiesten die zichtbaar hun best deden om niet te lachen. Het project leek te draaien om het idee dat de hele onderneming goedmoedige pret onder vrienden was, waardoor Willis een indrukwekkende lijst deelnemers kon samenstellen.

Recensies benadrukten sterke en zwakke punten

People Magazine gaf de special een B+ en prees de humor, maar twijfelde aan Willis' toekomst als serieuze muzikant. De recensie merkte op dat zijn live-optredens niet het niveau van een rockster haalden, maar dat ze wel bijdroegen aan zijn reputatie als entertainer.

In the last half, when he rocks for real before a live audience, Willis shows us that he can't shout songs quite as well as Don Johnson. So Springsteen he ain't. Funny he is. The special won't make Willis a rock star, but it does add to his portfolio as an entertainer.

— People Magazine, 1987 review of the HBO special

AllMusic beschreef het album later als een werk dat de overtuiging van vergelijkbare projecten miste en zag het meer als een snapshot van de overdaad aan beroemdheid en babyboom-nostalgie uit de jaren tachtig dan als een blijvende muzikale uitspraak.

Nalatenschap in de novelty-la

Willis ging al snel verder met zijn filmcarrière dankzij Die Hard. Decennia later duikt het album af en toe op in ironische luisterbeurten onder trouwe fans, terwijl de mockumentary een merkwaardige voetnoot blijft bij de vroege multimediale experimenten van een acteur. Later volgde zelfs een animatieserie die het Bruno-concept uitbreidde naar een ander medium.

Tags bij dit artikel