Brie Larson kwam als kind in de schijnwerpers en keek nooit meer om. Ze verscheen voor het eerst op nationale televisie op achtjarige leeftijd tijdens een aflevering van The Tonight Show with Jay Leno. Zeventien jaar na dat debuut stond ze op het podium in het Dolby Theatre om de Academy Award voor beste actrice in ontvangst te nemen voor haar intense hoofdrol in Lenny Abrahamson's Room.
Haar weg omvatte memorabele vroege bijrollen in films als Greenberg en Scott Pilgrim vs. the World, samen met een opvallende rol in de Showtime-serie The United States of Tara. Voordat die projecten haar reputatie vestigden, kreeg Larson echter een hoofdrol in een familiesitcom die vanaf het begin moeite had.
De WB-serie Raising Dad debuteerde op 5 oktober 2001. Die datum viel minder dan een maand na de aanslagen van 11 september en slechts twee dagen voordat de Verenigde Staten militaire operaties in Afghanistan begonnen. Het publiek bleef aan de kabelnieuwszenders gekluisterd, waardoor er weinig ruimte was voor een nieuwe komedie om door te breken.
De serie toonde Bob Saget als een weduwnaar en leraar Engels op een middelbare school die twee dochters opvoedt met hulp van zijn vader. Brie Larson speelde een van de dochters, terwijl Kat Dennings de andere vertolkte. Jerry Adler completeerde de hoofdcast als de grootvader. Gemaakt door Jonathan Katz, putte de serie uit Sagets vertrouwde persona als een warme maar komische vaderfiguur.
Critici vonden de serie overwegend sentimenteel en conventioneel, ondanks lof voor de acteerprestaties. De kijkcijfers bleven het hele seizoen laag en het netwerk stopte Raising Dad na de eerste reeks. De ervaring betekende een vroege teleurstelling voor de jonge Larson, maar bleek slechts een tijdelijke hindernis.
Latere optredens in Short Term 12 en The Spectacular Now hielpen haar dramatische bereik te vestigen. Die credits, gecombineerd met haar Oscar-winnende werk in Room, maakten van haar een bekend gezicht tot een van de meest gerespecteerde actrices in Hollywood. De korte periode bij Raising Dad werd uiteindelijk een voetnoot in een carrière die gekenmerkt wordt door gestage groei en kritische waardering.