Brenda Fricker, de in Dublin geboren actrice die als eerste Ierse vrouw een Academy Award won, is op 81-jarige leeftijd overleden. Ze overleed donderdagavond in haar geboortestad na een periode van ziekte.
Haar agent Phil Belfield bevestigde het nieuws en bracht hulde aan haar unieke talent. "We zullen nooit meer iemand zoals zij zien, en de wereld is armer zonder haar," zei Belfield. "Het was een eer om haar te kennen, lief te hebben en met haar te werken, en ze zal altijd een plek hebben in mijn hart en in dat van vele film- en tv-fans wereldwijd."
Fricker won in 1990 de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol voor haar vertolking van Bridget Brown, de sterke moeder van Christy Brown in het drama My Left Foot uit 1989. Haar optreden toonde haar vermogen om stille kracht uit te stralen tegenover Daniel Day-Lewis, die eveneens een Oscar won voor de hoofdrol.
Ik haat die uitdrukking ‘je bent de eerste Ierse vrouw’. Het is mooi om dat in de geschiedenisboeken te hebben, maar het is ook een last.
In zeven decennia bouwde Fricker een uitgebreid cv op met onder meer Ierlands eerste tv-soap Tolka Row en rollen in Coronation Street en Casualty. Haar filmrollen varieerden van de Pigeon Lady in Home Alone 2: Lost in New York en de moeder in So I Married an Axe Murderer tot de kokkin in Albert Nobbs en een rol in The Field naast Richard Harris.
In 2020 plaatste The Irish Times haar onder de grootste acteurs van het land. Later werkte ze opnieuw samen met regisseur Jim Sheridan voor The Field en beschreef ze haar samenwerking met Harvey Weinstein tijdens de promotietour voor My Left Foot als een ongemakkelijk moment.
Fricker werd geboren op 17 februari 1945 in Dublin en doorstond zware ontberingen die ze beschreef in haar memoires She Died Young: A Life in Fragments uit 2025. Het boek verhaalt over fysiek misbruik, een ernstig fietsongeluk op haar veertiende, meerdere zelfmoordpogingen, institutionalisering en seksueel geweld.
Ze begon zichzelf als kind te verwonden en schreef haar herstel toe aan psychiater dr. Anthony Clare. Ondanks de pijn van het herbeleven van die ervaringen, schreef ze het boek met discipline en probeerde ze het woord ‘Oscar’ uit de tekst te houden.
Fricker bleef tot in haar latere jaren werken en verscheen in 2024 in The Swallow. Ze accepteerde dat haar Oscar-overwinning de kop van de meeste overlijdensberichten zou vormen, omdat de publieke erkenning nog steeds verbonden bleef met de Academy Award uit 1990.
Iemand zei laatst tegen me: ‘Weet je wat de eerste woorden van je overlijdensbericht zullen zijn — Academy Award winner,’ dat zullen de eerste drie woorden zijn. Ik kan er niet aan ontsnappen.