- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De 28-jarige Amerikaan verovert de regenboogtrui op een WK dat gekenmerkt wordt door zijn uithoudingsvermogen en eerdere steun aan Tadej Pogacar bij UAE Team Emirates.

Montreal had al een speciale betekenis voor Brandon McNulty voordat het toneel werd van zijn grootste triomf. De Amerikaan had er in het verleden al succesvol gereden en vond nu het succes dat jarenlang voor anderen leek weggelegd, zoals Tadej Pogacar of Mathieu van der Poel. McNulty behoorde tot die groep renners die altijd aanwezig zijn, die onvermoeibaar werken en opvallen als de koers moeilijk wordt, maar die zelden in de schijnwerpers staan.

Alles veranderde op een septembermiddag toen hij besloot aan te vallen en niet meer omkeek. Hij deed het op meer dan 30 kilometer van de finish, op een terrein waar een offensief briljant of desastreus kan uitpakken. Achterbleven de twijfels en de onderlinge bewaking van de favorieten. McNulty reed door als in een eindeloze tijdrit en vatte jaren van discreet werk samen bij UAE Team Emirates.

Een aanval die niemand zag aankomen

“Tot de laatste honderd meter geloofde ik het eigenlijk niet”, bekende hij na de koers. Hij was uitgeput, zonder krachten, maar hield de voorsprong vast. Terwijl hij doorzette, kwam de regenboogtrui dichterbij. De renner beschreef de overwinning met een onverwacht woord: “wonder”. “Ik wist dat er een wonder nodig was, en ik denk dat dat vandaag is gebeurd”.

Het was geen echt wonder. McNulty had zijn klasse al bewezen met etappezeges in de Giro, een nationale titel in de tijdrit, olympische podiumplaatsen en meerdere WorldTour-overwinningen. Toch had het delen van een team met Pogacar hem jarenlang in een bijrol geplaatst.

Van Phoenix naar de grote rondes

Geboren op 2 april 1998 in Phoenix, Arizona, begon McNulty in het mountainbiken en viel al snel op door zijn vermogen tot langdurige inspanningen. De tijdrit werd zijn specialiteit: Amerikaans juniorenkampioen, brons en later goud op het WK in die discipline. Hij kwam als belofte met een grote toekomst naar Europa.

Hij werd prof bij Rally Cycling, won de Giro di Sicilia in 2019 en tekende in 2020 bij UAE Team Emirates, net toen Pogacar het wielrennen begon te domineren. In het team leerde hij werken voor de Sloveense leider, groepen selecteren en bergen opentrekken.

De balans tussen dienstbaarheid en ambitie

Nooit kwam hij in opstand tegen zijn rol als luxe helper. Hij vond een evenwicht tussen het helpen van de beste renner ter wereld en het benutten van kansen die de kalender hem bood. Hij won etappes in de Giro, droeg het rood in de Vuelta, werd Amerikaans kampioen tijdrijden en bouwde een solide palmares op.

In 2025 had hij al de Grand Prix van Montreal gewonnen. Een jaar later, in 2026, kreeg de overwinning een andere dimensie. Het Canadese circuit, met zijn constante hellingen en eis tot uithoudingsvermogen, paste perfect bij zijn stijl.

Het lijden dat de moeite waard was

Toen hij aanviel op het WK, hielden de favorieten elkaar in de gaten en niemand zag die zet als de winnende. McNulty reed gewoon door. Elke seconde voorsprong vergrootte de onzekerheid in het peloton. Het lijden kwam daarna, met het lichaam gebogen over de fiets en de blik strak naar voren.

Het peloton haalde hem niet meer in. Op 28-jarige leeftijd reed Brandon McNulty als wereldkampioen over de finish. De regenboogtrui zal zijn manier van koersen niet volledig veranderen, maar niemand zal hem nog onderschatten.