Brad Bird keert terug naar de animatie met Ray Gunn, een stijlvol detectiveverhaal dat zich afspeelt in een glanzende maar verdeelde toekomststad. De film verbeeldt een 21e-eeuwse metropool bedacht in de stijl van 1939, compleet met vliegende auto's, jetpacks en holografische pop-upadvertenties die de persoonlijke ruimte binnendringen.
Het productieontwerp springt eruit als het sterkste element van de film. Brad Bird creëert een onmogelijke skyline van art-decotorens, rokerige nachtclubs en retro ingerichte kamers in felle rood-, paars- en diepbordeaux tinten. Voertuigen hebben luxueuze vooroorlogse rondingen ondanks hun futuristische techniek. De aanpak doet denken aan de eerdere werk van de regisseur in The Incredibles, maar creëert een lichtere, helderdere versie van sci-fi noir dan klassiekers als Blade Runner.
Het plot volgt de gladde privédetective Ray Gunn, ingesproken door Sam Rockwell, terwijl hij meerdere moorden onderzoekt die verband houden met een glamourster in de stad Metropia. Misdaad en corruptie zijn wijdverbreid en mensen handhaven een strikte scheiding van buitenaardse wezens via apartheidachtige regels. Ray werkt samen met Eye-Ra, een buitenaardse cycloop ingesproken door Tom Waits, wiens optreden de meest gegronde emotionele momenten van het verhaal oplevert. Hun worstelende bureau krijgt te maken met incassobureaus en maatschappelijke vooroordelen tegen samenwerking tussen soorten.
Het centrale mysterie krijgt vaart wanneer Ray wordt ingehuurd om popster Venus Nova, ingesproken door Scarlett Johansson, te schaduwen. Het personage, een electropopartiest met originele nummers van Kimbra, botst met de door 1939 geïnspireerde esthetiek van de film, maar levert een gedenkwaardig torchsongmoment op. Hun dynamiek groeit uit tot een onwillige samenwerking terwijl schandalen rond albumdeadlines losbarsten.
Hoewel de visuele en auditieve elementen consistent aantrekkelijk zijn, leunt de film meer op caper-energie dan op scherpe comedy. Het script biedt wetende knipogen in plaats van grote lachmomenten en veel personages, inclusief de hoofdrol, blijven oppervlakkig ondanks Rockwells sluwe vertolking. De twee uur durende film laat kijkers vermaakt maar niet diep betrokken achter. Rassenallegorische elementen rond de relaties tussen buitenaardse wezens en mensen zorgen voor incidentele toonwisselingen in een verder luchtige avonturenfilm met een PG-rating.
Birds nieuwste project geeft prioriteit aan strakke productie waarden en rusteloos tempo boven de persoonlijke inzet en geestige dialogen die zijn eerdere animatieprojecten kenmerkten. Het resultaat is een visueel rijke ervaring die het mysterie efficiënt doorloopt zonder volledig emotioneel te raken.