Avan Jogia heeft de afgelopen twintig jaar geleerd hoe hij zijn eigen carrière kan sturen. De 34-jarige acteur, die bekend werd door Nickelodeons Victorious en later de ABC Family-serie Twisted, kiest nu voor projecten die zowel voor hemzelf als voor het publiek grenzen verleggen. Zijn recente werk in de Prime Video-thriller 56 Days en de nieuw uitgebrachte Backrooms-film weerspiegelt die bewuste verschuiving naar meeslepend vertellen en uitgebreide wereldopbouw.

Jogia blikt terug op zijn beginjaren in kindertelevisie

Jogia begon als kind in Vancouver met acteren en belandde in commercials voordat hij de middelbare school verliet om naar Los Angeles te verhuizen. Hij kreeg de rol in Victorious, een cultureel fenomeen dat hem als jonge artiest in de schijnwerpers zette. De ervaring voelde als verwerkt worden door een machine die jong talent omzette in bekende namen voor een hele generatie, zei hij. Na het einde van die serie stapte hij over naar tienertelevisie met Twisted, dat samen met series als Pretty Little Liars een cultstatus verwierf.

Acteur neemt zelf de teugels in handen na het verlaten van de kindertelevisiemachine

Toen de eerste golf jeugdkarakters in zijn late tienerjaren en vroege twintigerjaren afnam, besefte Jogia dat hij zijn eigen pad kon bepalen. Uit frustratie over de beperkte rollen die voor hem beschikbaar waren, regisseerde hij op 23-jarige leeftijd een film die hij zelf had geschreven. Het project gaf personages de ruimte om zichzelf volledig te uiten in plaats van beperkt te blijven tot smalle emotionele registers. Hij beschreef het inzicht als het moment waarop hij het verdiende om zelf te bepalen hoe en wat hij wilde creëren.

Backrooms-project laat Jogia visionaire wereldopbouw ondersteunen

Jogia kwam via een gedeelde interesse in gedetailleerde lore en mythologie in contact met regisseur Kane Parsons. Hij sloot zich aan bij de Backrooms-film in elke hoedanigheid die nodig was om Parsons’ omvangrijke visie te ondersteunen, nadat hij het werk van de filmmaker al volgde sinds Parsons zestien was. De twee voerden uitgebreide gesprekken over de diepgang van het project, wat leidde tot Jogia’s betrokkenheid, zelfs zonder een rol voor de camera. Hij benadrukte dat hij bereid was om als teamspeler mee te werken aan het creatieve proces.

56 Days levert romantische spanning en onverwacht succes op

Jogia speelde tegenover Dove Cameron in de romantische psychologische thriller 56 Days, die een hit werd op Prime Video. De rol bood substantieel materiaal voor een prestatie, inclusief innerlijke conflicten en fysieke eisen, in plaats van een rechttoe-rechtaan romantische hoofdrol. Dat de serie de nummer één-positie bereikte, verraste hem, en hij merkte op dat succes vaak leidt tot druk om soortgelijke projecten te herhalen. Getrouw aan zijn onafhankelijke aard richtte hij zich daarom op regisseren.

Jogia en Halsey werken samen aan nieuwe film Replacer

Jogia en zijn verloofde Halsey schrijven en regisseren samen de aankomende film Replacer. Hij beschreef de samenwerking als een van de grote vreugdes in zijn leven en merkte op dat hun vergelijkbare schrijfstijl het proces soepel maakte. Jogia schreef het project met Halsey in gedachten en creëerde een rol die haar eerder in haar carrière had gepast toen ze zich richtte op muzieksucces. Het gebaar weerspiegelt zijn wens om haar grotere personages op het scherm te zien verkennen.

Fantasyrollen blijven een jeugddroom voor Jogia

Fans speculeren over Jogia als Xaden in de aankomende Fourth Wing-verfilming. Hoewel zijn huidige focus op regisseren ligt, toonde hij sterke interesse in fantasyprojecten. Als kind keek hij naar The Lord of the Rings en speelde hij veel fantasy-videogames, met de hoop ooit professioneel in zulke werelden te kunnen vertoeven. Hij zei dat acteren hem in staat stelt jeugddromen te vervullen door te spelen in spannende denkbeeldige werelden, inclusief mogelijke rollen als piraten of drakenrijders.

Creatieve gemeenschap voedt Jogia’s passie voor filmmaking

Jogia beschreef zichzelf als gepassioneerd, nieuwsgierig en toegewijd aan creatieve samenwerking. Hij waardeert het gemeenschapsgevoel op filmsets en vergelijkt het met een piratenschip dat samen naar een gedeeld doel vaart. De relaties en de collectieve inspanning wegen zwaarder dan het eindproduct, dat hij ziet als een bijproduct van dat proces. Na twee decennia voelt hij dat hij een duidelijker beeld heeft van zijn grenzen en de vrijheid om projecten te kiezen die echt resoneren.