Audrey kwam bijna elf jaar geleden bij Fundación También en viel meteen op door haar potentieel in het skiën. Al op jonge leeftijd toonde ze een discipline en persoonlijke veeleisendheid die de aandacht trokken van de verantwoordelijken van de organisatie. Haar mentale kracht en haar vermogen tot opoffering onderscheidden haar van de rest.
Het vrouwelijke wedstrijdteam werd in 2007 opgericht omdat er tot dan toe geen categorie voor vrouwen bestond in de Spaanse kampioenschappen. Audrey erfde de monoski na twee jaar oefenen en kreeg hem in fuchsiaroze, haar lievelingskleur. Dat tint werd haar handelsmerk.
De jonge atlete wist altijd wat ze wilde. Dapper, vastberaden en volhardend, gaat ze elke keer voluit voor de winst. Wie haar kent, benadrukt dat iemand met zoveel talent en deugd maar eens in de vijfentwintig jaar geboren wordt.
Twintig jaar geleden droomde de oprichtster van het team ervan dat een Spaans meisje in een rolstoel naar de Spelen zou komen. Audrey medailles zien winnen in Cortina maakte die wens werkelijkheid. De emotie was intens toen het volkslied klonk.
Audrey geeft alles in de wedstrijden én in haar studies. Voor de voorzitter van de stichting vertegenwoordigt ze de dochter die ze nooit heeft gehad en altijd had gewild.
Toen ik twintig jaar geleden het vrouwelijke wedstrijdteam voor ski oprichtte, was mijn droom dat een Spaans meisje in een rolstoel naar de Spelen zou gaan. Haar medailles zien winnen in Cortina was een droom die uitkwam in mijn tweede leven na het paragliding-ongeluk. Daar huilde ik van trots en emotie bij het horen van het Spaanse volkslied.