Venezolaanse filmmaker Jorge Thielen Armand brengt zijn derde speelfilm naar de Directors' Fortnight in Cannes met een verhaal over een vrouw die naar huis terugkeert om haar kindertijdseigendom te verkopen, maar stuit op complicaties die haar vastberadenheid op de proef stellen.

Argento vertolkt terugkerende erfgename die lokale weerstand ondervindt

Asia Argento speelt Caro, een vrouw die uit Europa arriveert na de dood van haar vader om de cacaoplantage af te handelen. Het landgoed ligt diep in het Venezolaanse platteland, omringd door dicht bos dat het oude stenen huis met zijn vervaagde victoriaanse interieurs en beschadigde vloeren begint te overwoekeren.

Vroege scènes scheppen een onheilspellende sfeer via een onverklaarde sequentie met een bebloede man en een gemaskerde figuur die tot geweld aanzet. Eenmaal ter plaatse krijgt Caro te maken met politie die smeergeld eist en hoort ze locals beweren dat het land veiliger is geworden na het uitschakelen van criminelen. Al snel ontdekt ze dat het huis nog enkele bewoners herbergt die er al jaren onder informele afspraken verblijven.

Krakers en juridische barrières bemoeilijken de verkoop

Sonia, gespeeld door de niet-professionele Dogreika Tovar, woont al jaren op het landgoed met haar jonge zoon en een huurder die de ruimte met haar deelt. Een oudere werknemer genaamd Yoni blijft trouw aan de familie. Wanneer Caro haar verkoopplannen aankondigt, lopen de spanningen meteen op. De politie weigert in te grijpen, met verwijzing naar Sonia's lange verblijf en extra claims op het eigendom.

Caro besteedt tijd aan het bekijken van oude boeken en wapens die haar vader heeft achtergelaten, voordat ze naar een nabijgelegen hotel verhuist om strategie te bespreken met haar advocaat. Het verhaal belicht de wrijving tussen de terugkerende buitenstaander en locals die haar dure laarzen en hoed zien als symbolen van koloniale arrogantie.

Sterk geluidontwerp draagt een ingetogen verhaal

Thielen Armand's eerdere films La Soledad en La Fortaleza gaven ook de voorkeur aan sfeer boven plotontwikkeling, maar deze film voelt minder gedurfd ondanks de toevoeging van een herkenbare hoofdrolspeelster. Argento brengt rauwe energie in de rol, al blijft het personage dun uitgewerkt en behoort haar vertolking tot haar ingetogenere prestaties.

De echte kracht schuilt in het gelaagde geluidswerk en de score die de verwachting van conflict opbouwen. Een zweep die in het huis wordt gevonden, speelt later een rol in de gebeurtenissen. De film behoudt een sterk gevoel van plaats en onbehagen, maar levert geen volledig afgerond of meeslepend slot.