Asghar Farhadi keert terug naar de competitie van Cannes met Parallel Tales, zijn eerste speelfilm in vijf jaar en een die tot zijn sterkste werken behoort. De Iraanse filmmaker, wiens eerdere films A Separation en The Salesman elk de Academy Award voor Beste Internationale Film wonnen, heeft een Franse productie gemaakt die zowel vertrouwd als geheel nieuw aanvoelt.

Farhadi herinterpreteert Kieslowski's spionagepremise voor een modern publiek

Het verhaal put losse inspiratie uit Aflevering Zes van Krzysztof Kieslowski's Dekalog-serie, hetzelfde verhaal dat later werd uitgebreid tot A Short Film About Love. Farhadi en zijn broer Saeed Farhadi verleggen de focus weg van romantiek. In plaats daarvan draait het verhaal om creativiteit, observatie en de vage grens tussen echt leven en fictie. Isabelle Huppert speelt Sylvie, een teruggetrokken romanschrijfster die drie collega's aan de overkant van de straat door haar telescoop bekijkt. Ze kan hun gesprekken niet horen, dus verzint ze een stoomverhouding tussen een getrouwde man en zijn minnares om haar laatste manuscript te voeden.

De drie buren, gespeeld door Vincent Cassel, Pierre Niney en Virginie Efira, werken eigenlijk samen als geluidontwerpers die audio maken voor een natuurdocumentaire. Hun echte levens blijken veel gewoner dan het drama dat Sylvie zich voorstelt. De opzet breidt zich snel uit wanneer Sylvie een ambitieuze assistent genaamd Adam inhuurt, gespeeld door Adam Bessa. Zijn groeiende betrokkenheid bij haar creatieve proces triggert al snel een keten van misverstanden die iedereen in chaos trekt.

Sterke prestaties verankeren het kronkelende verhaal

Huppert levert weer een gelaagde vertolking als de chagrijnige, gedreven schrijfster wiens telescoop zowel hulpmiddel als gevangenis wordt. Cassel brengt een scherpe rand aan zijn dubbele rol, terwijl Niney en Efira de eisen aankunnen van het spelen van zowel het geluidsteam als de fictieve personages die Sylvie creëert. Bessa steekt eruit als de glibberige assistent wiens bemoeienis het verhaal vooruit drijft. Een enkele scène toont Catherine Deneuve als Sylvie's uitgever, wat welkom sterrengehalte toevoegt.

Technisch vakmanschap verheft de Parijse setting

Guillaume Deffontaine's cinematografie legt de regenachtige straten van de stad vast met atmosferische precisie. Production designer Emmanuelle Duplay creëert bewoonde appartementen die Sylvie's rommelige geest weerspiegelen. Het geluidsteam verdient speciale aandacht, vooral in een film die draait om het creëren van audio. Componist Zbigniew Preisner, een Kieslowski-veteraan, levert een score die past bij de dubbele werelden van het verhaal zonder ze te overheersen.

Farhadi heeft een strakke, personage-gedreven thriller gebouwd die met vertrouwen van begin tot eind voortbeweegt. Het resultaat geldt als een van zijn meest stijlvolle inspanningen tot nu toe en markeert een duidelijk hoogtepunt sinds A Separation. Memento distribueert de film in Frankrijk, met UTA Independent Film die de Amerikaanse verkoop afhandelt.