Ariana Grande kiest voor atmosferische synths en persoonlijke reflectie op haar nieuwste release Petal. Het album met twaalf tracks sluit direct aan bij de extended edition van Eternal Sunshine en kiest voor een dromerig en ingetogen geluid in plaats van energieke pop.
Het openingsnummer zet meteen de muzikale koers uit met weelderige synthlagen die het hele album doorklinken. Teksten als “Kiss me like you know this is goodbye / We could try to make it all the way out” geven een gevoel van vluchtige verbondenheid en stille intensiteit.
De eerste single “Hate That I Made You Love Me” bereikte vorige maand de top van de Hot 100 en blijft een hoogtepunt van de lopende Eternal Sunshine-tour. De pre-chorus verspreidt zich al breed op TikTok dankzij de pakkende regels over vooruitkomen als “flowers from a tomb”.
De tweede single, de titeltrack “Petal”, put uit een bekend motief voor Grande: groeien door tegenslag. Ze vergelijkt zichzelf met een bloem die door het asfalt breekt en confronteert de druk van haar carrière met regels over de noodzaak van tranen om te creëren en het afwijzen van slachtofferschap.
Track vijf, “Oh Well”, maakt een scherpe wending ten opzichte van het hoopvolle “Stay” en erkent het begin van een einde met perspectief en een memorabele refrein dat eindigt met “Good luck on your way to Hell / Oh well”. Later mengt “Freak” klingelende gitaren met trap- en r&b-elementen en benadrukt autonomie en eigenwaarde.
Een deel van Petal kwam voort uit een plek van ‘ongefilterde woede’.
Latere nummers kiezen voor zwaardere distortie en klassieke r&b-grooves. “Like I Do” bevat ongefilterde coupletten en een provocerende refrein, terwijl “Never Get Over Me” terugkeert naar zelfverzekerde, verleidelijke energie. Het voorlaatste nummer “Bad Thing” roept synthvibes uit de jaren tachtig op die doen denken aan The Weeknd en Harry Styles en waarschuwt voor de risico’s van nieuwe verleiding.
Het laatste nummer opent met de erkenning dat perfecte eindes zeldzaam zijn. Grande kiest voor aanwezigheid boven garanties en zingt over diepe ademhalingen en gedeelde betrokkenheid terwijl het album eindigt op een toon van hoopvolle onzekerheid.