Antonio Adán (Madrid, 1987) heeft besloten de handschoenen aan de haak te hangen na bijna twintig jaar tussen de palen. Opgegroeid vanaf zijn negende in de jeugdopleiding van Real Madrid, debuteerde hij in het eerste elftal onder leiding van José Mourinho en beleefde hij een van de meest memorabele momenten uit die periode: de wisselbeurt van Iker Casillas en zijn rode kaart na vijf minuten in zijn debuut in het Bernabéu.
Na passages bij Cagliari, Betis (waar hij aanvoerder was), Atlético de Madrid, Sporting Portugal (met twee landstitels) en Esteghlal Teheran heeft de doelman ervoor gekozen zijn loopbaan als voetballer te beëindigen. Het laatste hoofdstuk speelde zich af in Iran, waar hij halverwege het seizoen vertrok vanwege het uitbreken van het conflict. Nu wil hij zich richten op sportmanagement en spelersadvies.
“Het laatste wat ik deed was spelen in Iran, waar ik door het conflict terug moest naar Spanje. Deze zomer hoorde ik verschillende voorstellen, ik besprak het met mijn familie om de beste keuze voor iedereen te maken en ik denk dat het moment is aangebroken om mijn carrière als voetballer te beëindigen en een nieuwe te beginnen, ook in het voetbal, maar vanuit een andere rol”, legt Adán uit.
Adán kijkt positief terug op zijn periode in het Iraanse voetbal, al erkent hij de aanvankelijke onzekerheid. De protesten die in december en januari uitbraken, maakten de situatie zo ingewikkeld dat hij halsoverkop moest vertrekken. Een beslissing op het laatste moment stelde hem in staat om op dezelfde dag nog naar Spanje te vliegen, terwijl andere teamgenoten het land niet meer uit konden.
De doelman benadrukt de waarden die in de witte jeugdopleiding worden meegegeven: respect, competitiviteit en het vermogen om te winnen en te verliezen. Hij herinnert zich de familieoffers om van veertig kilometer afstand te reizen en stelt dat La Fábrica nog steeds de beste ter wereld is door het aantal spelers dat de top bereikt, al erkent hij hoe moeilijk het is om zich te vestigen in het eerste elftal van Real Madrid.
Adán blikt terug op zijn relatie met Iker Casillas, die hij al bewondert sinds zijn komst naar de jeugdopleiding, en de beslissing van Mourinho om hem basisplaats te geven. Hij geeft toe dat hij er mentaal niet klaar voor was om de doelman te worden van de club van zijn hart en vertelt hoe de rode kaart in het Bernabéu destijds voor veel mediageweld zorgde, iets wat hij met de tijd heeft leren relativeren.
Mourinho is een trainer met een enorme veeleisendheid en een spectaculaire winnaarsmentaliteit, die in staat is een boodschap over te brengen binnen de club en de kleedkamer zodat iedereen op één lijn zit.
Over de terugkeer van Mourinho op de bank van Real Madrid ziet Adán dezelfde ambitie en leiderschapscapaciteit. Hij vindt dat het team van wedstrijd tot wedstrijd beter wordt, veel kansen creëert en dat interne spanningen van buitenaf worden overdreven. Ook verdedigt hij dat de huidige spelers harder werken dan in zijn tijd, al evenaart niemand de toewijding van Cristiano Ronaldo.
Hoewel zijn hart altijd bij Real Madrid heeft gelegen, beleefde Adán twee zeer gelukkige jaren bij Atlético de Madrid. Hij prijst de menselijke omgang in de rood-witte kleedkamer en de genegenheid die hij nog steeds krijgt van de supporters als hij naar het Metropolitano komt. Hij vindt dat spelen voor beide clubs natuurlijker zou moeten zijn, mits men met respect handelt.
Adán wil zijn ervaring als speler combineren met academische vorming in sportmanagement en carrièrebegeleiding. Hij neemt liever de tijd met zijn familie voordat hij bij een club in dienst treedt en weigert zich als expert te presenteren zonder de juiste voorbereiding. Zijn doel is waarde toe te voegen aan zowel jonge voetballers als aan clubstructuren.