De scherpe klank van sportschoenen op een gepolijste vloer weerklinkt door een sportcomplex in de buitenwijken bij Zürich. Even later slaat een zware metalen deur dicht. In de hoek van een kleine bokring staat Anthony Ippolito, gekleed in een crèmekleurige trui, een strak overhemd en een op maat gemaakte bruine broek die hem onderscheidt van de shirtloze bokserfoto’s aan de muren. De donkerharige acteur is net in Zwitserland aangekomen voor de Europese première van Peter Farrelly’s I Play Rocky.
De film gaat over het ontstaan van de originele Rocky en hoe Sylvester Stallone vocht om in zijn eigen script te mogen spelen. Ippolito wachtte niet op een uitnodiging. Hij hing een bokszak in de kelder van zijn oma, filmde een self-tape zonder script en legde de fysieke aanwezigheid van de bokser vast. Farrelly keek ernaar en stopte meteen met zoeken.
Ippolito lijkt opvallend veel op de jonge Stallone, met zijn Italiaanse achtergrond, donkere haar en expressieve ogen. Hij bestudeerde ook het kenmerkende accent van de acteur, het gevolg van een gedeeltelijke aangezichtsverlamming door een geboorteafwijking. Vanaf de eerste seconde accepteren kijkers hem als het personage.
Na het verlaten van de ring spreekt Ippolito een geruststellend woord tegen me over mijn onzekere uitstap tussen de touwen. Op de vraag naar zijn eigen eerste keer in de ring lacht hij. “Dat was voor deze film,” zegt hij. Het touwwerk en de bewegingen vergden oefening, maar hij voelde het mythische gewicht van de ruimte. “Het voelt een beetje alsof je in het Colosseum staat.”
I Play Rocky volgt Stallone’s worsteling halverwege de jaren zeventig. Blut en in afwachting van zijn eerste kind, wees hij een bod van 300.000 dollar voor zijn script af tenzij hij de hoofdrol mocht spelen. De film uit 1976 won drie Oscars, waaronder die voor Beste Film, en startte een blijvende franchise. Ippolito groeide op met de Rocky-films en noemt Stallone een constante aanwezigheid uit zijn jeugd.
Ippolito speelde eerder Al Pacino in de Paramount+-serie The Offer over het maken van The Godfather. Hij beschrijft die ervaring als een vuurdoop die hem hielp om een andere filmlegende te benaderen. Beide rollen voelden zwaar, maar het spelen van Stallone bracht extra druk met zich mee vanwege de diepe band van de franchise met het publiek.
Dat ik met hem kon praten na meer dan een jaar onderzoek was echt overweldigend, natuurlijk, omdat het op dit punt een enorm ding voor me is geworden.
Ippolito besteedde achttien maanden aan het bestuderen van alle beschikbare beelden van Stallone en kwam veertig pond aan spiermassa aan. De meest waardevolle bron kwam van Stallone zelf, die urenlang via Zoom sprak over zijn vroege carrière en de persoonlijke uitdagingen achter het Rocky-verhaal, inclusief zijn aangezichtsverlamming en gevoel van buitensluiten.
De fysieke eisen veranderden hoe Ippolito zijn eigen lichaam begreep. Het kostuum- en productieteam reconstrueerde de details uit de jaren zeventig met evenveel zorg, waardoor de acteur tijdens lange draaidagen gegrond bleef. “Je krijgt maar één kans om dit te doen,” merkt hij op. “Film blijft voor altijd.”
De wereldpremière in Toronto lanceerde de film met sterke vroege recensies. Ippolito geeft toe dat de plotselinge publieke aandacht na jaren van privévoorbereiding intens is geweest. Hij hoopt dat kijkers hun eigen verbinding vinden met het verhaal van vastberadenheid en authenticiteit. “Ik ben er behoorlijk, behoorlijk blij mee,” zegt hij met een glimlach.
I Play Rocky gaat op 6 november in beperkte release in de Verenigde Staten in première en wordt op 20 november landelijk uitgebracht via Amazon MGM Studios.