Anoop Lokkur verwerkt een frustrerende persoonlijke woonstrijd in zijn volgende speelfilm. De Indiaans-Australische regisseur, wiens debuut “Don’t Tell Mother” in 2025 in première ging op het Busan International Film Festival, heeft “Melgade Mane Kelgade Mane” (Upstairs Downstairs) ontwikkeld als donkere komedie die zich afspeelt in een oudere buurt in Bengaluru.
De Kannada- en Engelstalige film volgt Karthik, die met zijn vrouw en jonge dochter terugkeert uit Melbourne om voor zijn zieke vader te zorgen. Hij wil de bovenverdieping betrekken van het familiehuis waar drie generaties hebben gewoond. De huurder, aannemer Ramesh, stemt eerst in met vertrek maar weigert later. Onderhandelingen worden vijandig, juridische pogingen lopen vast, nutsvoorzieningen worden afgesloten, het pand raakt beschadigd en de toegang wordt beperkt.
In 2025 keerde Lokkur met zijn vrouw en hun eenjarige dochter terug naar Bangalore om zich boven in het huis van zijn ouders te vestigen. De huurders bleven na afloop van het contract, waardoor de familie beneden in krappe omstandigheden moest wonen. De maanden daarna brachten spanning, passieve agressie en gedachten aan uitzettingsstrategieën. De situatie had extra ironie omdat Lokkur en zijn vrouw zelf een paar jaar eerder uit een huurwoning waren gezet.
De hele situatie was frustrerend en onaangenaam. Wat volgde waren maanden van spanning, passieve agressie en zelfs het bedenken van manieren om hen te laten vertrekken. De ironie was dat mijn vrouw en ik slechts een paar jaar eerder zelf uit een huurwoning waren gezet.
Het project is nog in ontwikkeling. Lokkur en Mikayla Henke produceren via Papunu Films. Van het budget van 1,3 miljoen dollar is 156.000 dollar al gefinancierd. Het team zoekt actief naar internationale coproducenten, financiers en sales agents tijdens de markt in Goa.
Lokkur beschrijft de film als opgebouwd als een tenniswedstrijd waarbij de sympathie van het publiek tussen de twee families wisselt. Uiteindelijk weet de kijker niet meer wie te steunen. Het verhaal onderzoekt hoe ego gewone mensen ertoe brengt kleine wraakacties te rechtvaardigen tot ze zichzelf niet meer herkennen. Het toont ook een snel veranderend Bangalore waar historische buurten en familiehuizen verdwijnen.
De film is opgebouwd als een tenniswedstrijd. Je sympathie wisselt steeds tussen de twee families, tot je niet meer weet wie je moet aanmoedigen.
Henke, die het conflict samen met Lokkur meemaakte, merkt op dat de persoonlijke ervaring het project tot de logische opvolger maakte. Terwijl “Don’t Tell Mother” teder en intiem was, oogt deze nieuwe film donkerder, gedurfder en grappiger aan de oppervlakte, maar blijft het focussen op familiedynamiek en onuitgesproken worstelingen. De producenten geloven dat de setting in Bengaluru een woonverhaal maskeert dat wereldwijd resoneert.
“Don’t Tell Mother” werd vertoond in de sectie A Window on Asian Cinema op Busan, kreeg een nominatie voor beste jeugdfilm op de Asia Pacific Screen Awards 2026 en ging in Australië in première op het Sydney Film Festival. Lokkur’s eerdere korte film “Long Distance”, geproduceerd door Henke, draaide op het Melbourne International Film Festival en Palm Springs International ShortFest voordat Canal+ het verwierf.
Het marktgedeelte van het International Film Festival of India (IFFI) in Goa fungeert als pitchlocatie. De producenten benadrukken dat het woonthema goed reist buiten India en rekenen op sterke interesse van internationale partners.