Anne Hathaway in de hoofdrol van onbeholpen 'Verity'-verfilming van Colleen Hoover

Michael Showalter regisseert de thriller met Dakota Johnson en Josh Hartnett die tekortschiet door geforceerde wendingen en een dun mysterie.

De nieuwste verfilming van een bestseller van Colleen Hoover brengt Anne Hathaway weer samen met haar regisseur van The Idea of You. In Verity speelt Hathaway een succesvolle auteur wier donkere verhalen vragen oproepen over haar eigen karakter, maar de voorbeelden van haar schrijven op het scherm missen diepgang en overtuigingskracht.

Bekend uitgangspunt, bekende tekortkomingen

Colleen Hoover bouwde een groot publiek op met emotioneel geladen romances voordat ze met dit verhaal overstapte naar huiselijke suspense. De roman combineert waarheid-tegenover-fictie-elementen met gothic-toetsen en echo's van eerdere thrillers, maar het boek zelf leunt op onhandige plotwendingen die de filmversie overneemt.

Scenarioschrijver Nick Antosca bewerkt het materiaal voor regisseur Michael Showalter. Het eerste deel verloopt vlot met een lichte toon en wat ironische humor, en zet een intrigerende situatie neer in een strak Vermont-huis.

Cast levert wisselende resultaten bij zwak materiaal

Dakota Johnson speelt Lowen, een worstelende romanschrijfster die wordt ingehuurd om de resterende boeken af te maken voor de gewonde Verity. Josh Hartnett is te zien als Verity's echtgenoot. De drie hoofdrolspelers brengen de beginnende geladen sfeer overtuigend, waarbij Hathaway in flashbacks verschijnt.

Cameo's van mediapersoonlijkheden zorgen kort voor energie, en kleine details zoals Johnsons vape-gewoonte bieden herkenbare momenten voor schrijvers. Die lichtere elementen verdwijnen echter zodra het verhaal zich richt op de centrale geheimen.

Plotwendingen ondermijnen spanning en logica

De film probeert erotische thriller-elementen te combineren met commentaar op hoe fictie en werkelijkheid kunnen vervagen. Showalter toont rechttoe-rechtaan vakmanschap, maar de twee doelen botsen. Het resultaat voelt noch bijzonder verleidelijk, noch intellectueel scherp, ondanks het talent op het scherm.

De lage-energie-acteerstijl van Johnson begint als een amusante karakterkeuze, maar wordt vermoeiend wanneer sterkere emotionele betrokkenheid nodig is. De latere onthullingen van het verhaal roepen meer vragen op dan ze beantwoorden en laten kijkers eerder in verwarring achter dan vermaakt.

Eindoordeel laat weinig blijvende indruk achter

Verity eindigt met een schouderophalen dat wijst op beperkte interesse in een bevredigend verhaal. De film creëert af en toe sfeer, maar kiest voor oppervlakkige spanning zonder frisse inzichten. Het voelt eerder als wegwerplectuur of achtergrondkijken dan als een memorabele filmervaring.

Tags bij dit artikel