Anna Biller presenteert middeleeuws spookverhaal 'The Face of Horror' op TIFF-première

Tien jaar na 'The Love Witch' levert de regisseur een kleurrijke, door vrouwen gedreven horrorfilm af, gebaseerd op Japanse folklore

Anna Biller keert terug in de schijnwerpers met haar langverwachte opvolger van de cultfavoriet The Love Witch. Haar nieuwe project, The Face of Horror, is een middeleeuws spookverhaal dat het klassieke Japanse verhaal Yotsuya Kaidan omwerkt tot een verhaal over verraad, wraak en zusterbanden in het feodale Engeland.

Premièreplannen trekken distributeurs aan op Toronto International Film Festival

De film maakt zijn wereldpremière op het Toronto International Film Festival en wekt al interesse voor een mogelijke distributeur. Biller beschrijft de climax als een confrontatie tussen Jeanne d’Arc en Jezus, met als centraal figuur een chauvinistische ridder genaamd Edward die zijn trouwe vrouw Eleanor wil verlaten voor een glamoureuze koningin genaamd Isabel.

In zijn weg staan Eleanors zelfbewuste zus Beatrice en de wraakzuchtige geest van Eleanor zelf. De cast bestaat uit Jonah Hauer-King als de ridder, Kristine Froseth als Eleanor, Bella Heathcote als Isabel en Ellie Bamber als Beatrice.

Regisseur benadrukt vrouwelijk perspectief en vermijdt typische horrorclichés

Biller schreef het verhaal met de nadruk op relaties in plaats van spektakel. Ze legt uit waarom ze het gebruikelijke horrorrecept vermijdt waarin vrouwen als vernederd of lijdend worden afgebeeld. In plaats daarvan staat de band tussen Eleanor en haar zus centraal en wordt de geest neergezet als een krachtig, zelfbewust figuur.

Barbara Stanwyck zou nooit door de modder worden gesleept terwijl ze er vreselijk uitziet. Dat zou je haar nooit aandoen. Dus Eleanor is een monster, maar ze is een krachtig monster.

— Anna Biller, Interview met Variety voorafgaand aan de TIFF-debuut

Inspiratie uit persoonlijk drama en klassieke Japanse cinema

Het project ontstond uit een eerder niet geproduceerd script genaamd Bluebeard dat gebaseerd was op een echte tragedie rond een vriendin. Toen dat script moeilijk te financieren bleek, zocht Biller een commercieel aantrekkelijker rechttoe-rechtaan horrorverhaal. Het kijken naar de Japanse film Kuroneko bracht haar op het idee om Yotsuya Kaidan te bewerken en te verplaatsen naar middeleeuws Engeland.

Meticuleus production design en twee jaar juwelen zoeken

Biller hield strenge controle over elk visueel element. Ze besteedde twee jaar aan het verzamelen van meer dan honderd sieraden en ontwierp de kostuums, terwijl anderen het naaiwerk deden. De productie gebruikte sets met hoge plafonds in Praag voor zacht licht van boven en vermeed groothoekopnames om een ouderwetse epische uitstraling te creëren die toch modern aanvoelt.

Castinguitdagingen en last-minute wijzigingen

Kristine Froseth stapte op het laatste moment in nadat een andere actrice was afgehaakt. Froseth vloog vanuit Kopenhagen, waar ze net een andere film had afgerond, rechtstreeks naar Praag. Biller prees de actrice omdat ze het script minutieus doornam en tientallen dialoogwijzigingen voorstelde die de regisseur overnam.

Mening over kleur, AI en de huidige filmindustrie

Biller blijft vasthouden aan gedurfd kleurgebruik als vertelmiddel en tekent elk storyboard meerdere keren met de hand. Ze gebruikt AI alleen voor basale juridische verduidelijking en wijst het af voor creatief schrijven. Ze bekritiseert de huidige trend in de industrie naar kant-en-klare franchises en voorspelbare vrouwelijke hoofdrollen, en geeft de voorkeur aan originele verhalen met emotionele diepgang.

Tags bij dit artikel