The Velvet Underground heeft ondanks het feit dat de band slechts een paar jaar bestond en slechts vijf studioalbums uitbracht een blijvende indruk achtergelaten op de muziek. Een van die albums kwalificeert zich nauwelijks als een bandinspanning. Hun werk viel op in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig door zijn gedurfde experimenten en weigering om in een enkele stijl te passen. Zelfs vandaag de dag behouden veel nummers hun scherpte en originaliteit.

Squeeze sluit de loop van de band op een teleurstellende noot

Tegen de tijd dat Squeeze in 1973 verscheen, was de originele bezetting volledig uiteengevallen. Lou Reed, Sterling Morrison, John Cale en Moe Tucker waren allemaal vertrokken. Alleen Doug Yule bleef over om de plaat af te maken. Het album draagt de naam van de band, maar voelt aan als een soloproject. De meeste nummers variëren van acceptabel tot ronduit zwak, en het project vormt een stille, onbevredigende afsluiting van het verhaal van de groep.

Loaded verschuift naar pakkende pop en rock

Uitgebracht in 1970, bracht Loaded de band in meer rechttoe rechtaan pop- en rockgebied. De afwezigheid van John Cale is merkbaar, maar de plaat levert nog steeds enkele sterke momenten op. “Sweet Jane” behoort tot de meest blijvende nummers van de band. Andere hoogtepunten zijn het openingsnummer “Who Loves the Sun”, “Rock & Roll” en de afsluiter “Oh! Sweet Nuthin’.” Doug Yule verzorgde de leadzang op het eerste en laatste nummer, waarmee hij liet zien dat hij zijn deel van de last kon dragen.

White Light/White Heat levert de meest extreme statement van de band

Het album uit 1968 White Light/White Heat duwt de experimentele kant van de groep het verst. De aanwezigheid van John Cale is door het hele album sterk voelbaar. Het middelpunt is het 17 minuten durende “Sister Ray”, een chaotische instrumentale storm met onheilspellende vocals van Lou Reed. Weinig nummers van een grote act hebben ooit zijn intensiteit geëvenaard. De rest van de plaat houdt een vergelijkbaar onheilspellend en inventief humeur aan, waardoor het het moeilijkste is van de drie klassieke albums van de band.

The Velvet Underground biedt een zachtere maar consistente luisterbeurt

Na het vertrek van John Cale introduceerde het zelfbenoemde album uit 1969 een zachtere algehele toon. Nummers als “Candy Says” en “Pale Blue Eyes” tonen de melodische kant van de band. Moe Tucker zingt lead op het charmante “After Hours”, dat decennia later nog steeds opmerkelijk modern klinkt. De plaat vermijdt de hardste experimenten van eerdere releases, terwijl het van begin tot eind boeiend blijft.

The Velvet Underground & Nico blijft het definitieve startpunt

Het debuut uit 1967 The Velvet Underground & Nico balanceert zachte melodieën met rauwe intensiteit beter dan welke latere release ook. Nummers als “Sunday Morning” en “All Tomorrow’s Parties” staan naast de meer schurende “Heroin”, “Venus in Furs” en het bijna acht minuten durende “European Son”. Het album klinkt anders dan alles uit zijn tijd. Zoals de film Back to the Future het verwoordde: het publiek van de band was er simpelweg nog niet klaar voor, maar latere generaties omarmden de muziek van harte.