De televisiepresentatrice Alba Carrillo heeft een uitgebreide reflectie gedeeld op haar sociale media na het zien van de film La bola negra, geregisseerd door Los Javis. In haar bericht verbindt de presentatrice de film met de noodzaak om de herinnering aan de slachtoffers van de franquistische repressie levend te houden en een stem te geven aan verhalen die decennialang verborgen bleven.
Carrillo legt uit dat ze ziek was geweest en met enige reserves naar de bioscoop ging, zelfs met angst om haar verdediging te laten zakken. Toch is haar uiteindelijke oordeel zeer positief. Ze stelt dat Los Javis met extreme intensiteit aan het verleden hebben gewerkt en daarmee bereikt wat zij een echte reparatie noemt.
De reflectie gaat verder dan een simpele filmaanbeveling. De presentatrice verbindt het verhaal van de film met het lijden van families die nog altijd op zoek zijn naar de resten van hun dierbaren en bekritiseert het beperkte historische erkenning die deze slachtoffers hebben gekregen.
Een van de meest opvallende momenten in haar bericht is de vermelding van de dichter Federico García Lorca. Carrillo herinnert aan woorden die worden toegeschreven aan de muzikant Leonard Cohen over de noodzaak om het lichaam van de schrijver uit Granada terug te vinden en uit haar verbazing over het feit dat veel families hun dierbaren nog steeds niet kunnen begraven.
Volgens de presentatrice erft de huidige samenleving het onopgeloste verdriet van duizenden families wier dierbaren in greppels liggen. Ze vindt dat La bola negra helpt om die herinnering levend te houden en een collectieve reflectie op gang te brengen over de gevolgen van het verleden.
Het is de eerste keer dat ik mensen in stilte uit een bioscoop zie komen, in een soort collectieve rouw
Carrillo prijst ook de artistieke dimensie van de film. Voor haar overstijgt La bola negra het filmformaat en komt het dicht bij de poëzie en het erfgoed van Federico García Lorca. Ze stelt dat alleen via cultuur en kunst de troost kan worden geboden die het leven niet altijd biedt.
Het bericht sluit af met een verwijzing naar een zin geïnspireerd op de film De tijger en de sneeuw van Roberto Benigni, waarbij ze uitnodigt om na te denken over de houding tegenover lijden en hoop.
De reactie van Alba Carrillo voegt zich bij die van andere kijkers die hun indruk hebben gedeeld over een film die zowel persoonlijke verhalen als het gewicht van het stilzwijgen in het collectieve geheugen behandelt.