Alaska komt naar voren als een nieuwe bron van groei in de Amerikaanse olievoorziening, nu de schalieboom in de Lower 48 tekenen van vertraging vertoont. Na jaren van gestage daling zal de productie in de staat in 2026 met 23.000 vaten per dag toenemen, met bijna een verdubbeling van de groei in 2027, volgens prognoses van de US Energy Information Administration.
Twee ontwikkelingen dragen al bij aan de opleving. ConocoPhillips maakt vorderingen met het Nuna-project, terwijl de eerste fase van het Pikka-veld in productie komt onder gezamenlijk eigendom van Santos Ltd. en Repsol SA. Deze inspanningen betekenen de eerste betekenisvolle productietoename in jaren op de North Slope.
Een veel groter project, het Willow-project eveneens geleid door ConocoPhillips, blijft op schema voor ingebruikname in 2029 en zal nog grotere volumes opleveren zodra het operationeel is.
Alaska was ooit de grootste olieproducerende staat van het land. De productie bereikte rond de piek in 1988 ongeveer 2 miljoen vaten per dag, aangevoerd door het reusachtige Prudhoe Bay-veld. Sindsdien is de productie gestaag gedaald naarmate de grote reservoirs uitgeput raakten.
President Donald Trump heeft de uitbreiding van de energiewinning in Alaska tot prioriteit gemaakt in zijn tweede ambtstermijn. De basis voor de huidige groei werd echter grotendeels eerder gelegd. Het Willow-project kreeg goedkeuring tijdens de Biden-administratie en geniet steun van de Alaska-democraat Mary Peltola, die de laatste Amerikaanse Senaatsrace van de midtermverkiezingen van 2026 won.
Hoewel het herstel reëel is, stuit een terugkeer van Alaska naar zijn vroegere dominantie op steile hindernissen. Hard weer, afgelegen terrein en hoge kosten maken boren traag en duur in vergelijking met andere bassins. Milieuzorgen blijven ook bestaan, met name rond het Arctic National Wildlife Refuge, waar grote bedrijven nieuwe leaseverkopen hebben vermeden uit angst voor toekomstige beleidsomkeringen.
Zelfs met de nieuwe volumes uit Alaska blijft de totale groei van de Amerikaanse voorziening bescheiden. Het land is op weg om tegen het einde van 2026 378.000 vaten per dag toe te voegen, geholpen door hoge prijzen die schalieproducenten in staat stellen meer te winnen uit rijpere velden zoals het Permian Basin. Dat tempo ligt ver onder de snelle expansie van een decennium geleden, en verdere groei kan stagneren als de prijzen dalen.
In dat klimaat zullen de gestage, zij het kleinere, bijdragen van Alaska naar verwachting een zichtbaardere rol spelen in het ondersteunen van de totale Amerikaanse ruwe olievoorziening.