Vier maanden na het vieren van zijn 90ste verjaardag, Alan Alda praat openhartig over de mijlpaal op zijn eigen droge manier. De geliefde M*A*S*H- en The West Wing-acteur sprak op 21 mei tijdens een evenement in New York City en reflecteerde op de stille manieren waarop leeftijd zich kenbaar maakt, terwijl hij zijn positieve benadering van leven met Parkinson voortzet.
Alda herinnerde zich de dag waarop hij 90 werd. Hij en zijn familie gingen uit eten, en aan het einde van de maaltijd kwam een ober met een cupcake met een enkele kaars. Het personeel zong een verjaardagslied en noemde hem de oudere heer. Nadat hij de kaars had uitgeblazen, wezen ze erop dat hij het zonder hulp had gedaan. De kleine uitwisseling maakte indruk.
De acteur noemde nog een duidelijk teken van het ouder worden. Met drie volwassen dochters die nu allemaal op Medicare zitten, werd de realiteit van de kalender op een persoonlijke manier duidelijk. Toch meet Alda zijn leven liever niet strikt aan het aantal verstreken jaren. In plaats daarvan houdt hij bij hoe vaak hij dagelijks hulp aangeboden krijgt.
Meer dan tien jaar na zijn Parkinson-diagnose heeft Alda een optimistisch perspectief behouden. Hij beschrijft de neurologische aandoening minder als een last en meer als een fascinerende puzzel die het waard is op te lossen. Zijn vrouw van bijna 70 jaar, Arlene Alda, is de hele tijd een stabiele aanwezigheid geweest.
We gingen uit eten en de ober kwam aan het einde van de maaltijd met een cupcake met een kaars erin en leidde het zingen, met de woorden: ‘Gefeliciteerd, oudere heer.’
Het stel heeft lang gesproken over de mogelijkheid dat de een de ander overleeft. Alda deelde een anekdote van een rit met de overleden Carl Reiner, wiens vrouw recent was overleden. Het gesprek ging over hoe Alda en Arlene regelmatig over zulke scenario’s praten. Een luchtige opmerking van Reiner over Alda’s rijgedrag bracht gelach teweeg.
Dat gedeelde gevoel voor humor gaat terug tot hun eerste ontmoeting in 1957. Beiden grepen naar rumcake die op de vloer was gevallen tijdens een feest, en de connectie was meteen duidelijk. Alda schreef later dat hij al eerder gefascineerd raakte toen hij Arlene hoorde lachen om zijn grapjes vanaf de andere kant van de tafel.
Alda staat niet alleen onder publieke figuren die humor, communicatie en wederzijds respect aanhalen voor lange huwelijken. Mariska Hargitay en Peter Hermann, al meer dan twintig jaar getrouwd, benadrukken het vinden van vreugde zelfs na ruzies. Een van hen breekt de spanning vaak met een grap over het onderwerp waar ze over discussieerden.
Chip en Joanna Gaines houden vast aan date-avonden en vermijden bepaalde afleidingen thuis. Chip adviseert om een partner na te jagen met dezelfde energie als waarmee je een tweede date zou winnen. Kevin Bacon en Kyra Sedgwick houden conflicten schoon en richten zich op oplossingen in plaats van overwinning. Ze laten meningsverschillen zelden voortduren.
Michael J. Fox en Tracy Pollan vermijden elkaars kwetsbaarheden te raken tijdens meningsverschillen. Fox volgt Pollans leiding wanneer spanningen oplopen en geeft haar ruimte. Jamie Lee Curtis en Christopher Guest blijven elkaar decennia later aan het lachen maken. Neil Patrick Harris en David Burtka beschrijven relaties als voortdurend veranderend en merken op dat aantrekkingskracht kan verschuiven naar een diepere connectie.
Tina Fey en Jeff Richmond stellen tijdslimieten aan ruzies en erkennen dat een goede lach het leven langer lijkt te maken. Jean Smart en Richard Gilliland benadrukken het belang van er gewoon als ondersteunende vriend te zijn in plaats van volwassen stiefkinderen te willen opvoeden. Elton John en David Furnish wisselen elke zaterdag handgeschreven briefjes uit en zien consistente communicatie als essentieel.
Andere stellen, waaronder Amy Robach en T.J. Holmes, Kelly Ripa en Mark Consuelos, Viola Davis en Julius Tennon, Jane Fonda en Richard Perry, Judge Judy Sheindlin en Jerry Sheindlin, en Daniel Dae Kim en Mia Kim, echoën vergelijkbare thema’s: geduld, de relatie prioriteren, elkaars kernkwaliteiten accepteren en weigeren om externe druk de relatie te laten bepalen.
In al deze verhalen komt één consistente draad naar voren. Lange huwelijken gedijen niet door perfectie, maar door dagelijkse keuzes, humor, eerlijke gesprekken over de toekomst en de bereidheid om steeds opnieuw voor elkaar te kiezen.