M. Night Shyamalan waagde zich met de release van After Earth in 2013 ver buiten zijn gebruikelijke domein. De regisseur had zijn naam opgebouwd met intieme, aardse verhalen doorspekt met subtiele bovennatuurlijke elementen en precieze visuele verteltechnieken die Hitchcock en Spielberg weerspiegelden. Grootschalige fantasieën legden zijn zwaktes duidelijker bloot, en tegen de tijd dat Will Smith hem inschakelde voor dit post-apocalyptische avontuur, had Shyamalan's ooit onberispelijke reputatie al herhaaldelijk klappen gekregen.
Will Smith bedacht het kernidee zelf: een vader en zoon op een rampzalige kampeertrip die de jongere dwingt zijn grenzen te erkennen. Het concept groeide later uit tot een futuristische setting waarin de mensheid een verwoeste Aarde heeft verlaten voor een verre kolonie genaamd Nova Prime. Jaden Smith speelt Kitai, de zoon, tegenover zijn vader in het echte leven als de stoïcijnse militaire leider Cypher Raige. Het project kwam tot stand na Shyamalan's film The Last Airbender uit 2010.
Ondanks het grootschalige uitgangspunt keert After Earth terug naar Shyamalan's terugkerende interesse in gebroken vader-kindrelaties. Het verhaal onthult geleidelijk lagen van onuitgesproken verdriet en teleurstelling tussen Cypher en Kitai, met name rond het eerdere overlijden van Kitai's zus. Shyamalan gebruikt strakke, ongemakkelijke framing en het perspectief van een kind tijdens de crashsequentie om spanning op te bouwen zonder te leunen op holle spektakels.
De film speelt ook met het idee van angst als een letterlijke vijand. Mensen op de verlaten planeet moeten emoties onderdrukken omdat buitenaardse wezens genaamd Ursas jagen door emoties te voelen. Cypher's volledige afwezigheid van angst heeft hem legendarisch gemaakt, terwijl zijn zoon moet leren zijn eigen angst te beheersen om te overleven en hun missie te voltooien.
After Earth verscheen na een reeks hooggeprofileerde teleurstellingen voor Shyamalan, waaronder Lady in the Water, The Happening en The Last Airbender. Critici zagen het als verder bewijs dat de regisseur zijn sterke punten was kwijtgeraakt. De film scoorde slechts 12 procent op Rotten Tomatoes en het publiek bleef grotendeels weg.
Toch blijft de film dichter bij Shyamalan's bewezen aanpak dan zijn eerdere grootschalige projecten. De focus op persoonlijke inzet en emotionele uitbetaling tussen de hoofdrolspelers geeft het meer weerklank dan veel vergelijkbare studio-sciencefictionfilms uit dezelfde periode. Shyamalan herstelde zich al snel met kleinere, zelfgefinancierde thrillers die zijn carrière nieuw leven inbliezen.