Aerosmith-nummers op filmsoundtracks gerangschikt van slechtst naar best

De rocklegendes uit Boston leverden in de loop der decennia acht nummers voor zeven films. Hier is de definitieve rangschikking.

Aerosmith ontstond in 1970 in de Boston-scene na de fusie van Chain Reaction en de Jam Band. De charisma van frontman Steven Tyler en de bluesrockstijl van de groep stuwden hen naar roem. Hun band met films begon met een optreden in 1978 in Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band als de Future Villain Band. Die rol opende deuren voor samenwerking met Beatles-producer George Martin aan een cover van het Abbey Road-nummer "Come Together". De band plaatste uiteindelijk acht nummers in zeven films. Hier zijn ze, gerangschikt van zwakst naar sterkst.

Zwakste bijdrage: de overgeproduceerde powerballad uit Armageddon

De Armageddon-ballad "I Don't Want to Miss a Thing" uit 1998 bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100 en kreeg een Oscarnominatie, hoewel de prijs naar "When You Believe" uit The Prince of Egypt ging. Als Aerosmith-opname voelt het nummer losstaand. Joe Perry en Brad Whitford dragen geen gitaar bij, terwijl Tom Hamilton en Joey Kramer ingetogen spelen. Anders dan eerdere ballads als "Angel" of "Dream On" mist het nummer de kenmerkende scherpte van de band. Diane Warren schreef het nummer voor artiesten als Michael Bolton, Cher en Taylor Swift. Zelfs de band heeft bedenkingen geuit over het eindresultaat.

Solide maar ongeïnspireerde Beatles-cover voor Sgt. Pepper's

Aerosmith leverde een zwaarder arrangement van "Come Together" voor de soundtrack van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band uit 1978. De versie vervangt veel van de originele elektrische piano door gitaaraccenten. Het blijft een trouwe reproductie in plaats van een volledige herinterpretatie, anders dan latere versies van Gary Clark Jr. en Junkie XL voor Justice League. De groep toonde meer vrijheid op ander Beatles-materiaal zoals "Helter Skelter" en "I'm Down". De samenwerking met George Martin heeft mogelijk tot terughoudendheid geleid bij deze vroege poging.

Doors-cover krijgt duidelijk Aerosmith-sausje

De soundtrack van Air America uit 1990 bevat Aerosmiths versie van The Doors' "Love Me Two Times". De band laat de clavecimbel en clavinet achterwege ten gunste van Joe Perry's akoestische bluesrockgitaar en Steven Tylers mondharmonica. Tylers rauwe vocals vervangen de bariton van Jim Morrison, waardoor het nummer een duidelijk Aerosmith-identiteit krijgt terwijl het trouw blijft aan de originele geest.

Beavis and Butt-Head-compilatie levert sterk origineel op

Hoewel niet gekoppeld aan een film, verscheen "Deuces Are Wild" op de compilatie The Beavis and Butt-Head Experience uit 1993. De powerballad heeft een voortstuwend tempo, bluesy elementen, Tylers mondharmonica, Perry's slidegitaar en kenmerkend drumwerk van Joey Kramer. Het vangt de rauwe Aerosmith-energie die ontbreekt in hun gepolijste latere werk.

Bluesy cover doet 1950s-klassieker herleven voor Less Than Zero

Aerosmith nam "Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu" op voor de soundtrack van Less Than Zero uit 1987. Oorspronkelijk een hit uit 1957 van Huey "Piano" Smith en later gecoverd door Johnny Rivers, opent de Aerosmith-versie met Joey Kramers beat voordat het overgaat in een slepende bluesjam die doet denken aan "Last Child" van het album Rocks uit 1976. Tylers soepele vocals maken het nummer af.

Steven Tyler levert rauwe Sesame Street-cover

Steven Tyler droeg "I Love Trash", een cover van Oscar the Grouch' nummer uit 1969, bij aan de special Elmopalooza! en de soundtrack van The Adventures of Elmo in Grouchland. Hoewel het op naam van Tyler alleen staat, speelt de volledige band mee. Zijn raspende stem past bij het ode aan rommel en het instrumentale werk blijft sterk ondanks de context van kinder-televisie.

Armageddon-origineel toont band op hoogtepunt

Het sterkere Armageddon-nummer "What Kind of Love Are You On" werd geschreven door Steven Tyler en Joe Perry. Het heeft een sterke hook, Perry's gitaarwerk en Tylers rauwe vocals. Een brug bevat een speelse nursery rhyme-twist voordat het terugkeert naar een krachtig solo. Het nummer werd niet opgenomen op het album Nine Lives uit 1997, hoewel het comfortabel tussen de beste tracks past.

Toppositie: rauwe energie keert terug op Charlie's Angels-nummer

Aerosmiths latere werk neigde vaak naar gepolijst en commercieel na 1987. "Angel's Eye" van de soundtrack van Charlie's Angels uit 2000 herinnert aan de rauwe drive van eerdere nummers als "Rats in the Cellar" en "Jailbait". Het nummer voelt ongepolijst en energiek, met Tylers kenmerkende raspende stem die de leiding neemt. Het bewijst dat de band nog steeds high-octane rock kon leveren wanneer gewenst.

Tags bij dit artikel