Adrian Chiarella over Leviticus en het omzetten van homofobie in horror

De regisseur onthult de persoonlijke wortels van zijn debuutfilm, de bewuste vermijding van makkelijke verlossingsbogen en hoe Talk to Me de productie heeft gevormd

Australische filmmaker Adrian Chiarella voelde een zorgwekkende verschuiving in de houding tegenover de lhbtqia+-gemeenschap en reageerde daarop met zijn speelfilmdebuut Leviticus. De horrorromance volgt twee tienerjongens wier wederzijdse aantrekkingskracht een kwaadaardige entiteit activeert die hun gevoelens wapent en hen dwingt de realiteit van de persoon van wie ze het meest houden in twijfel te trekken.

Persoonlijke ervaringen vormen een actueel uitgangspunt

Chiarella putte uit zijn eigen ervaringen met geïnstitutionaliseerde homofobie op een religieuze school om het verhaal op te bouwen. De film plaatst de actie in een klein religieus fabrieksstadje op het Australische platteland, waar de nieuwkomer Naim en de lokale jongen Ryan het doelwit worden van een zogenaamde bevrijdingsgenezer. Hun moeders en de bredere gemeenschap raken op manieren betrokken die verwachtingen over ouderlijke verlossing onderuithalen.

De regisseur legt uit dat veel verhalen over conversietherapie ouders een wonderbaarlijke ommekeer laten maken. Hij koos voor een hardere weg. “Het is een vrij hard einde wat betreft de moeder-zoonrelatie”, vertelt hij aan The Hollywood Reporter. Het derde bedrijf bevestigt dat Naims moeder de hele tijd wist dat de vloek onomkeerbaar was.

Een einde creëren dat echte levensstrijd weerspiegelt

Het verhaal eindigt met de jongens die in een bus stappen en hun families achterlaten. Hun dreiging blijft bestaan, maar de slotnoot draagt voorzichtige hoop. Chiarella merkt op dat echte relaties die door zulke ervaringen zijn beschadigd vaak jaren nodig hebben om te helen. “We kijken slechts naar een klein venster in het leven van Naim en zijn moeder”, zegt hij. “Misschien is er op een later moment toch weer een verbinding mogelijk.”

Invloeden uit klassieke horror en persoonlijke favorieten

It Follows diende als structureel ijkpunt, terwijl John Carpenters The Thing de kernangst vormgaf van niet te weten of de persoon tegenover je echt is. Chiarella bekeek ook Andrei Tarkovsky’s Solaris opnieuw vanwege de reflectie op herinnering en achtervolging. Een vroege versie bevatte een preek met een citaat uit Leviticus 20:13, maar die zin werd laat in de montage geschrapt om sneller bij de horror te komen en het voor de hand liggende niet uit te spellen.

Casting en productieondersteuning van Causeway

Na het ontwikkelen van het project via een door de overheid gesteund programma op een microbudget, ging Chiarella in zee met Causeway na het succes van Talk to Me. Producenten Samantha Jennings en Kristina Ceyton steunden zijn visie zonder beslissingen over te nemen. Joe Bird deed auditie naast anderen; toen hij was gekozen om zijn authentieke spel, deelden de producenten hun positieve ervaringen met hem op Talk to Me. Mia Wasikowska sloot zich aan als Naims moeder nadat ze had gereageerd op het belang van het script, ondanks de bescheiden omvang van de rol.

Intimiteit, horror en jonge acteurs in balans brengen

Een intimacycoördinator hielp bij de overgang van tedere momenten naar geweld en zorgde ervoor dat de jonge acteurs veilig bleven. Een scène met condens op een busraam ontstond vanzelf op de set. Bird, als eerste gecast om de chemie te verankeren, bleef in zijn rol tijdens een publieke oefening, ook toen hij werd herkend als de ‘Talk to Me-jongen’.