Krantstripverhalen bereikten hun hoogtepunt in de jaren tachtig en negentig. Veel strips leverden snelle grappen over werk of familie, bedoeld voor een kort lachje voordat lezers de pagina omsloegen.
Een kleinere groep strips onderscheidde zich door lezers uit te nodigen om langer stil te staan en bredere thema’s te overwegen. Bill Watterson’s Calvin and Hobbes slaagde daar vaak in. Gary Larson’s The Far Side deed hetzelfde en verpakte complexe ideeën regelmatig in één enkel paneel. De volgende voorbeelden illustreren de eigenzinnige aanpak van de cartoonist.
Kinderen stellen zich al lang wezens voor die onder het bed op de loer liggen. Ouders controleren ’s nachts misschien, maar het onbekende wekt nog steeds angst. Larson keert het vertrouwde scenario om. De monsters verstoppen zich niet om iemand te laten schrikken. Ze bevinden zich daar omdat het hun slaapkamer is. Hun echte zorg ligt boven de matras. Het paneel suggereert dat elk wezen vreest wat onzichtbaar blijft.
De meeste mensen richten zich op het droge land dat ze bewonen, ook al bedekt water een groot deel van de planeet. Een lekkende kelder behoort tot de meest frustrerende huishoudelijke problemen. Larson draait het perspectief om. In een wereld waarin vissen in huizen wonen, wordt droogte het gevaar. De kelder is overgenomen door lucht, waardoor de bewoner een ongebruikelijke schoonmaak moet uitvoeren.
Verandalampen trekken insecten aan op zomeravonden. Larson schaalt de ergernis op naar vuurtorenwachters. Twee operators zien Superman rond hun baken cirkelen, niet in staat om de aantrekkingskracht te weerstaan. De Man van Staal blijkt niet anders dan gewone insecten wanneer hij wordt geconfronteerd met een fel licht in het donker.
Een schilder werkt aan een portret van een vrouw die volledig menselijk lijkt. Het doek toont echter haar hoofd half menselijk en half als een reusachtige vlieg. De verklaring ligt op de bril van de kunstenaar. Een echte vlieg rust op een lens en voegt nabij en ver zicht samen tot één verontrustend beeld. Het paneel beloont nauwkeurige observatie.
Verhalen over Peter Pan hebben het verlangen om jong te blijven verkend. Larson plaatst het personage in een gewoon volwassen leven. Een volwassen Peter zit achter een bureau met een vrouw en kinderen in de buurt. Ondanks zijn uiterlijke succes verlangt hij nog steeds terug naar de avonturen uit zijn kindertijd. Het paneel vangt de universele aantrekkingskracht van eenvoudigere tijden.
Meta-humor stapt buiten zijn eigen vorm om de regels van het medium te onderzoeken. In één paneel verschijnen de negatieve gedachten van een werknemer in een zichtbare bubbel boven zijn hoofd. De baas leest de bubbel en ontslaat hem ter plekke. De personages begrijpen dat ze in een strip leven waarin privé-gedachten openbaar zijn. Ontsnappen aan het formaat blijkt onmogelijk.
Larson beeldt de schepping af als keukenwerk. God stelt de aarde samen met potten gelabeld voor insecten, reptielen en menselijke huidtinten. Om het interessant te houden, wordt een pot met het label “lastige types” toegevoegd. Het paneel biedt een lichte verklaring voor het bestaan van moeilijke mensen, terwijl het de grenzen van elk eenvoudig antwoord erkent.
Het meest bekende The Far Side-paneel toont een leerling van de Midvale School for the Gifted die duwt tegen een deur die duidelijk “TREK” aangeeft. Het beeld ondermijnt aannames over intelligentie. Ook capabele mensen maken momenten van onoplettendheid mee. De cartoon raakt omdat hij een gedeelde, lichtelijk gênante menselijke ervaring vastlegt.