Superheldencinema bestond al lang voor de huidige boom, maar het genre kende pas echt een populariteitsgolf in de vroege jaren 2000. X-Men en Spider-Man hielpen het profiel te verhogen, terwijl The Dark Knight en Iron Man later nieuwe maatstaven zetten voor kwaliteit en schaal.

Er bestaan genoeg sterke bijdragen door de decennia heen, maar sommige releases springen eruit om de verkeerde redenen. De volgende acht films leveren consistent slechte resultaten, vaak zonder zelfs maar de soort onbedoelde entertainment te bieden die een slechte kijkbeurt kan redden.

Supergirl verspilt sterk talent in een mislukking uit 1984

De Supergirl-film uit 1984 faalt op elk niveau en komt nooit in de buurt van de impact van de eerdere Superman-films. Het ondermijnt het hoofdpersonage veel meer dan het controversiële Superman III deed, en een indrukwekkende bijrolbezetting met Faye Dunaway, Peter O'Toole en Mia Farrow kan het project niet redden. Helen Slater, die haar speelfilmdebuut maakt in de titelrol, krijgt weinig hulp van materiaal dat er niet in slaagde haar carrière te lanceren zoals Christopher Reeve's optreden dat voor hem deed.

Blade Trinity laat een verder solide serie instorten

De eerste twee Blade-films bouwden echte vaart op, waarbij de originele film de weg vrijmaakte voor R-rated superheldenactie en Blade II stijlvolle regie van Guillermo del Toro toevoegde. Het derde deel uit 2004 maakt die vooruitgang volledig ongedaan, waardoor de trilogie ongelijkmatig aanvoelt en het best als een tweeluik kan worden benaderd. Wesley Snipes keerde later terug in Deadpool & Wolverine, maar dat optreden maakt de eerdere misstap niet goed.

Guardians levert goedkope kitsch in 2017

De niet-gerelateerde film uit 2017 met de titel Guardians komt neer op een low-budget team-up-oefening die The Avengers imiteert zonder ook maar één van diens sterke punten. Ondanks de duidelijke tekortkomingen maakt de amateuristische energie de film iets beter te verdragen dan sommige andere titels op deze lijst, en de korte speelduur plus chaotische toon plaatsen hem het dichtst bij de 'zo slecht dat hij goed is'-categorie.

Justice League 2017 lijdt onder rampzalige reshoot

Zack Snyder verliet het project om persoonlijke redenen, waarna ingrijpende wijzigingen resulteerden in een versie zonder ritme of betrokkenheid. Het resultaat staat naast andere haastige pogingen uit 2017 die probeerden een grootschalig gedeeld universum op te bouwen en daarin faalden. De latere Snyder Cut biedt een langere maar veel coherentere variant die de extra tijd waard is.

Catwoman 2004 wordt een tijdcapsule uit het midden van de jaren 2000

De Catwoman-film uit 2004 verdient zijn reputatie door een script en uitvoering die bijna niets bieden om te prijzen, afgezien van af en toe onbedoelde lachsalvo's. De film vangt de stijl van het tijdperk op een manier die nu gedateerd aanvoelt, maar biedt nog steeds meer chaotische amusementswaarde dan verschillende hoger geplaatste titels op deze lijst.

Venom The Last Dance sluit de trilogie op een dieptepunt af

De eerste twee Venom-films kunnen worden verdedigd door fans die hun ruwe randjes willen negeren, maar het slot uit 2024 voelt lui, slecht gemonteerd en openlijk minachtend tegenover het publiek. Tom Hardy oogt voor het eerst zichtbaar ongeïnteresseerd in de reeks, en het project is sinds de release in oktober grotendeels uit de discussie verdwenen.

Thor Love and Thunder wordt Taika Waititi's grootste misstap

Het Thor-vervolg uit 2022 geldt als het minst geslaagde werk van de regisseur, waarbij de anarchistische toon van Ragnarok verandert in iets irritants en vergeetbaars binnen het grotere Marvel Cinematic Universe. De impact verzwakt zelfs met terugwerkende kracht de eerdere film, en het plaatste Waititi kortstondig in een professionele time-out voordat hij aan andere projecten begon.

Superman IV The Quest for Peace belandt als het ultieme dieptepunt

Het vervolg uit 1987 komt naar voren als de meest vreugdeloze en inspiratieloze superheldenfilm van de groep. De castleden lijken uitgeput en zich bewust van het zwakke materiaal, wat resulteert in een kijkervaring die even vermoeiend is voor het publiek. Het markeerde Christopher Reeve's laatste live-action Superman-optreden tijdens zijn leven, en het project verdient elk aspect van zijn slechte reputatie.