Zestien jaar nadat The Social Network de beginjaren van Facebook vastlegde, keert scenarioschrijver Aaron Sorkin terug met een nieuwe film die de donkere hoofdstukken van het platform opnieuw bekijkt. The Social Reckoning richt zich op gebeurtenissen uit 2019 tot 2021, waaronder het werk van Wall Street Journal-journalist Jeff Horwitz en klokkenluider Frances Haugen. De film toont hun inspanningen om aan het licht te brengen hoe Facebooks algoritmes extremistische groepen stimuleerden en jonge Instagram-gebruikers schaadden.
Het verhaal beschrijft Horwitz' onderzoeken, later bekend als The Facebook Files, en Haugens getuigenis voor de Amerikaanse Senaatscommissie voor Handel. Het benadrukt de rol van traditionele journalistiek bij het openbaar maken van interne bedrijfsgegevens. Een fictieve openingssequentie laat zien hoe sociale media gebruikers kunnen radicaliseren en bereidt voor op Haugens ontdekkingen tijdens haar werk bij Facebooks team voor burgerlijke integriteit.
In de film dringt Haugen aan op basale veiligheidsaanpassingen die de gebruikersbetrokkenheid licht zouden verminderen, maar stuit op weerstand van de leiding. Mark Zuckerberg figureert als een centrale figuur die zich voorbereidt op een getuigenis voor het Congres te midden van de nasleep van de bestorming van het Capitool en debatten over het opschorten van het account van de voormalige president.
Jeremy Strong portretteert Zuckerberg als emotioneel afstandelijk en defensief. Mikey Madison speelt Haugen als een vastberaden jonge medewerker die nog in hervorming gelooft. Jeremy Allen White geeft Horwitz een stille vastberadenheid, wat een boeiende dynamiek met zijn bron oplevert. Bijrollen zijn voor Bill Burr en Wunmi Mosaku als externe adviseurs.
Critici merken op dat de film aanvoelt als een periodefilm omdat de inzet rond technologie sinds 2021 ingrijpend is veranderd. Met aanhoudende problemen rond desinformatie en de opkomst van kunstmatige intelligentie komt de gedeeltelijke overwinning in het verhaal over als beperkt van reikwijdte.
Anders dan de eerdere film onder regie van David Fincher, debuteert Sorkin hier als regisseur. Het resultaat neigt meer naar dialooggedreven drama dan naar atmosferische spanning. De muziek en beelden verwijzen naar het origineel maar missen dezelfde beklemmende kwaliteit, waardoor het verhaal meer aanvoelt als een televisieaflevering dan als een cinematografisch evenement.
Al met al verkent de film bekend terrein zonder nieuwe emotionele diepgang of verrassingen toe te voegen. Het herinnert eraan hoezeer het gesprek over sociale media is geëvolueerd sinds de gebeurtenissen die het weergeeft.