Aaron Sorkins nieuwe film “The Social Reckoning” komt op 9 oktober in de bioscopen met een verhaal dat lang na de gebeurtenissen uit zijn Oscarwinnende scenario voor “The Social Network” uit 2010 begint. In plaats van Mark Zuckerberg’s vroege dagen bij de opbouw van Facebook centraal te stellen, volgt de film een medewerker op middenniveau die besluit de duistere kanten van het platform aan de kaak te stellen.
Mikey Madison speelt Frances Haugen, de klokkenluider uit het echte leven wiens onthullingen bekend werden als de Facebook Files. Jeremy Strong vertolkt Zuckerberg in een bijrol, terwijl Jeremy Allen White de Wall Street Journal-journalist Jeff Horwitz speelt. Het verhaal volgt Haugens ontwikkeling van iemand die gelooft in de integriteit van het bedrijf tot een vastberaden criticus van de manier waarop het platform omgaat met desinformatie en mentale gezondheid bij jongeren.
Madison, die net haar Oscar heeft gewonnen met “Anora”, bereidde zich voor op de rol zonder Haugen te ontmoeten tot na de opnames. Ze legde uit dat ze de versie van het personage die zij en Sorkin hadden ontwikkeld wilde behouden. “Ik besloot even te wachten voordat ik contact met haar opnam,” zei Madison. De twee namen later via e-mail contact op en plannen een persoonlijke ontmoeting tijdens de New Yorkse première op 4 oktober.
Sorkin interviewde Haugen en Horwitz maandenlang. Het keerpunt kwam toen hij Haugen vroeg wat er veranderde op de dag dat ze besloot naar buiten te treden. Haar antwoord over een vriend die door het platform geradicaliseerd raakte, hielp de openingscène vorm te geven. “Ik begon me de openingscène voor te stellen,” herinnerde Sorkin zich. Hij benadrukte dat het doel was een verhaal te creëren dat jaren later nog relevant zou aanvoelen, in plaats van gebonden te zijn aan één nieuwsbericht.
Zowel Sorkin als Strong benaderden Zuckerberg als een antiheld wiens oorspronkelijke doel om mensen met elkaar te verbinden nog steeds geldig is, ook al werden de methodes gebrekkig. Strong zou de echte Zuckerberg hebben geschreven om hem te verzekeren dat de portrettering respectvol zou zijn. “Mark is geen schurk,” merkte Sorkin op. “Hij wil alleen mensen verbinden. Dat is goed, maar zijn methodes zijn onderweg verdraaid.”
Madison beschreef het delen van de set met Strong als zowel inspirerend als veeleisend. Ze zag hoe hij ook buiten de camera in zijn rol bleef om andere acteurs te ondersteunen en elke scène met gefocuste energie te brengen. “Het was fascinerend,” zei ze. Sorkin prees haar eigen werk buiten de camera en merkte op dat haar toewijding even intens was als die van Strong.
Ondanks het serieuze onderwerp wilden de filmmakers dat het publiek met een gevoel van hoop de zaal zou verlaten. Sorkin beschreef het einde als een moment waarop “David een steen heeft opgepakt en die naar Goliath heeft gegooid — en eigenlijk twee Davids.” Madison onderschreef dat gevoel en zei dat ze gelooft in de capaciteit van mensen om te verbeteren. “We moeten die hoop vasthouden, anders lijkt alles zo somber,” voegde ze eraan toe.
Ik wil dat het tijdloos aanvoelt, zodat het over een paar jaar, over tien jaar of over vijftig jaar niet voelt alsof je deze film alleen kunt waarderen als je in 2026 nog met het nieuws bezig was.
Het duo sprak ook over de uitdagingen voor originele films te midden van studio-consolidatie en de moeilijkheid om zinvolle tech-regulering door te voeren wanneer campagnegeld uit de sector zelf komt. Madison hoopt dat kijkers de film in de bioscoop zullen zien en de boodschap ter harte nemen.