De DC-film Clayface bevat een van de raadselachtigere korte verschijningen van een grote acteur in een studiofilm dit jaar. Tijdens een chaotische sequentie in het derde bedrijf transformeert protagonist Matt Hagen (Tom Rhys Harries) in de gelijkenis van een man gespeeld door Aaron Paul. Het moment gaat snel voorbij en het verhaal geeft weinig directe context over wie het personage voorstelt.
Uit productiegegevens blijkt later dat Paul optreedt als Jimmy "One-Nut" Hagen, de vader van Matt. De gangsters die Matt aanvallen, noemen de gewelddadige ouder eerder in de film. Extra beelden met Paul in de rol zijn opgenomen maar uiteindelijk geschrapt.
Regisseur James Watkins besprak de montagekeuzes met Entertainment Weekly. Hij vertelde dat het team overwoog om Matts verhaal te kaderen rond "de zonden van de vader", maar uiteindelijk koos voor een breder idee van wraak waar iedereen zich in kan herkennen, ongeacht persoonlijke trauma's.
Het maakt niet uit of je een trauma meedraagt of zoiets. Als ons onrecht wordt aangedaan, dragen we dat gevoel van gekrenktheid met ons mee en willen we allemaal iets doen, maar meestal kunnen we in het leven niets doen en staan we machteloos.
De film is los gebaseerd op de aflevering "Feat of Clay" uit "Batman: The Animated Series". In dat verhaal is Matt Hagen (ingesproken door Ron Perlman) een acteur die te maken krijgt met tegenslagen in zijn carrière, zonder dat er iets over zijn jeugd wordt verteld. De filmversie overwoog extra lagen toe te voegen via flashbacks met Ishtar Currie Wilson als Matts moeder.
Watkins gaf aan dat het korte beeld van Pauls gezicht Matt in staat stelt de identiteit van zijn vader af te wijzen. Critici van de definitieve versie stellen dat de cameo nu willekeurig aanvoelt zonder de bijbehorende scènes. De openingssequentie schetst Matts succes als acteur, zijn verminking en zijn val in een montage. Verwijzingen naar geheimen uit zijn verleden in de Narrows-buurt van Gotham komen naar voren wanneer rechercheur John Borelli (Max Minghella) Matts dossier bekijkt, maar die details blijven onverklaard.
Watkins benadrukte dat hij Matt wilde neerzetten als een gewoon persoon die wordt gedreven door primaire impulsen zoals wraak, in plaats van iemand die wordt gedefinieerd door zijn verleden. De uitgebrachte versie ondermijnt die bedoeling soms door de gefragmenteerde vertelling.