84 jaar later blijft Disney's Bambi een coming-of-age meesterwerk dat waarschijnlijk niet opnieuw wordt gemaakt

De klassieker uit 1942 heeft de animatiegeschiedenis gevormd en confronteert nog steeds met sterfelijkheid en de cycli van de natuur.

Op 21 augustus 1942 bracht Disney een animatiefilm uit die anders was dan alles wat het studio tot dan toe had geprobeerd. Bambi vertelde zijn verhaal bijna volledig door de ogen van bosdieren, waarbij de mens alleen verscheen als een onzichtbare jager die Man werd genoemd.

De film volgt een witstaarthert van kalf tot volwassen dier, ingesproken in verschillende levensfasen door Bobby Stewart, Hardie Albright en John Sutherland. Onderweg leren Bambi en zijn vrienden over vriendschap, liefde en het plotselinge intreden van de dood.

Een vernieuwende vertelwijze

Bambi brak nieuw terrein door grote menselijke personages volledig weg te laten. Eerdere Disney-films zoals Fantasia bevatten nog menselijke figuren. Hier wordt het bos zelf de wereld en navigeren de dieren door dreigingen zonder dat er een mens op het scherm verschijnt.

Die keuze maakte de weg vrij voor latere animatiewerken die het perspectief van dieren centraal stellen, waaronder The Wild Robot en de Oscarwinnende Flow. In de kern functioneert de film als een coming-of-age verhaal met een milieuboodschap over de impact van de mens op de natuur.

Productievertragingen en problemen aan de kassa in oorlogstijd

Het werk aan Bambi begon al in 1936, met het plan om het Disneys tweede langspeelfilm te maken na Sneeuwwitje en de zeven dwergen. Economische druk, arbeidsproblemen en Walt Disney's eis van ongewoon realistische dierenbewegingen zorgden ervoor dat de release enkele jaren werd uitgesteld.

De film kostte ongeveer twee miljoen dollar om te produceren. Toen hij in de bioscopen kwam, had de Tweede Wereldoorlog de internationale markten al verkleind en Bambi boekte, net als Fantasia en Pinocchio, in het begin verlies. Hedendaagse verslagen prezen de gedetailleerde animatie en de aangrijpende bosbrandscène, maar het publiek bleef weg.

De dood van de moeder en de blijvende impact

Geen enkel moment uit Bambi heeft zich dieper in het collectieve geheugen genesteld dan de dood van de moeder van de hoofdpersoon. De scène, die zich afspeelt in de winter en gevolgd wordt door een abrupte overgang naar de lente, vat de cyclus van het leven samen met sobere eenvoud. Generaties kijkers maakten via die sequentie voor het eerst kennis met de sterfelijkheid.

De film kreeg in 1942 ook kritiek van jagers omdat hun sport negatief werd neergezet. Vroege scriptversies zouden nog donkerder elementen hebben bevat, zoals het lichaam van een jager na de brand, maar die ideeën werden voor de release geschrapt.

Waarom een fotorealistische remake nooit van de grond kwam

In 2020 kondigde Disney de ontwikkeling aan van een Bambi-remake in live-actionstijl, in de trant van de Lion King uit 2019. Regisseur Sarah Polley was aangezocht, maar het project liep al snel vast. Het publiek reageerde grotendeels positief op het idee om het origineel onaangeroerd te laten.

Bambi's openlijke omgang met de dood en zijn duidelijke standpunt tegen de jacht maken de film moeilijk te verwerken in een moderne franchise. Er bestaat een direct-naar-video-vervolg uit 2006, maar de film uit 1942 blijft een op zichzelf staand verhaal dat via periodieke heruitgaven nieuwe generaties bereikt.

Vandaag wordt de film erkend om de realistische anatomie en beweging die Disneys team wist te bereiken, en om zijn invloed op latere animatie. Na de oorlog verbeterden de commerciële resultaten, waardoor de aanvankelijke teleurstelling uitgroeide tot langdurig succes.

Tags bij dit artikel