- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Deze vervolgen misten visie en maakten veelbelovende originelen tot vergeetbare mislukkingen.

Sequels brengen vaak een hoog risico met zich mee, maar studio’s blijven ze toch groen licht geven, zelfs als er geen vraag naar is. Veel van deze projecten komen met minimale creatieve drive tot stand en bestaan vooral om winst te maken in plaats van voort te bouwen op wat de eerste film speciaal maakte. Het resultaat is een reeks vergeetbare films die geliefde originelen verwateren.

Wrath of the Titans struikelt als mythologische mislukking

De vervolgfilm uit 2012 op de remake van Clash of the Titans uit 2009 bood weinig reden om Griekse mythen opnieuw op het scherm te brengen. Hoewel de originele remake een zekere guilty-pleasure-appeal had dankzij de overdreven effecten en Liam Neeson als Zeus, sleepte het vervolg zich voort zonder plezier of sterk materiaal voor hoofdrolspeler Sam Worthington als Perseus.

The Huntsman: Winter’s War verspilt een getalenteerde cast

Kristen Stewart weigerde terug te keren voor deze spin-off uit 2016 van Snow White and the Huntsman, waardoor het verhaal zich moest richten op het personage van Chris Hemsworth. De verschuiving resulteerde in een generiek fantasy-avontuur dat er niet in slaagde de subversieve toon van de eerste film te heroveren, ondanks sterke bijrollen van Emily Blunt, Jessica Chastain en Charlize Theron.

Zoolander 2 komt lang na zijn hoogtepunt

Vijftien jaar na het origineel uit 2001 voelde de comedyvervolg uit 2016 gedateerd en ongeïnspireerd aan. De regie van Ben Stiller miste frisse ideeën en de cast, waaronder Will Ferrell, Owen Wilson en Kristen Wiig, leek meer uit plichtsbesef dan uit enthousiasme mee te doen, wat de nalatenschap van de eerste film schaadde.

Cars 2 verschuift de focus naar het verkeerde personage

De Pixar-film uit 2011 was de eerste sequel van de studio buiten de Toy Story-reeks en richtte zich op de irritante Mater in plaats van Lightning McQueen. Het internationale spionageplot botste met de charme van het origineel en voelde meer als een product van een ander animatiestudio.

Friday the 13th: A New Beginning breekt met de formule

Het deel uit 1985 probeerde na The Final Chapter verder te gaan zonder Jason Voorhees, maar introduceerde een nieuwe killer die het publiek koud liet. Onsympathieke personages en een gebrek aan spanning maakten het tot een dieptepunt, tot de volgende film weer wat vaart in de franchise bracht.

Little Fockers wordt gemeen

Jaren na Meet the Fockers reset de comedy uit 2010 de relatie tussen de personages van Ben Stiller en Robert De Niro zonder duidelijke reden. Onhandige gross-outhumor en onaangename interacties vervingen de cringe-comedy van de eerdere films door iets venijnigers.

Percy Jackson: Sea of Monsters mist frisse energie

De vervolgfilm uit 2013 op de matig ontvangen bewerking van The Lightning Thief leed onder een oudere cast en zwakkere regie. Het lukte niet om een overtuigende moderne versie van de Griekse mythologie neer te zetten, wat leidde tot geannuleerde vervolgfilms en de weg vrijmaakte voor een latere reboot op Disney+.

Jack Reacher: Never Go Back verliest zijn scherpte

Zonder de betrokkenheid van Christopher McQuarrie werd de Tom Cruise-vervolg uit 2016 een standaard actiefilm. Een onnodige subplot met een kind en afgezwakte rauwheid haalden weg wat de eerste film onderscheidde en maakten een einde aan de hoop op een doorlopende franchise.

I Know What You Did Last Summer 2025 voelt als een luie herhaling

Het nieuwste deel in de reeks arriveerde zonder culturele impact en hergebruikte het originele plot met geforceerde verwijzingen. Een twist met een personage uit het origineel ondermijnde de nalatenschap van de film uit 1997 voor een nieuw tienerpubliek.

Independence Day: Resurgence vergeet wat werkte

Roland Emmerichs vervolg uit 2016 op de blockbuster uit 1996 negeerde de humor en het hart dat de eerste film definieerde. Het ontbreken van Will Smith benadrukte het gebrek aan sterrenkracht en de terugkerende castleden zoals Jeff Goldblum en Bill Pullman konden het vreugdeloze resultaat niet redden.