Filmfans zoeken vaak films op voor puur vermaak, maar sommige titels beogen juist het tegenovergestelde. Een recente ranglijst van Collider belicht tien producties die bedoeld zijn om ongemak, uitputting of pure wanhoop op te roepen in plaats van luchtige sensaties.
De lijst opent op nummer 10 met The Ascent (1977). Twee mannen trekken door bevroren landschap op zoek naar voorraden tijdens de Tweede Wereldoorlog. De tocht benadrukt fysieke kwelling en isolatie meer dan veldslagen. Kijkers voelen de groeiende wanhoop van de personages via sobere beelden, al zorgen de krachtige visuals niet voor vermaak.
Op nummer 9 staat The Devils (1971), een compromisloos historisch drama over een priester die het doelwit wordt van religieuze vervolging. Grafische martelscènes en hysterie kenmerken de film. De volledige, ongesneden versie bereikt pas in 2026 een breed publiek. Sterke acteerprestaties dragen het verhaal, ook al laat de film kijkers uitgeput achter.
Nummer 8 is Scenes from a Marriage (1974). De film, beschikbaar als lange miniserie en als kortere bioscoopversie, draait om langdurige, rauwe ruzies tussen echtgenoten. De meedogenloze focus op emotionele schade maakt het een zware ervaring, ondanks latere vervolgmateriaal dat iets meer nuance biedt.
De release uit 2026 Digger staat op nummer 7. Deze scherpe satire houdt het publiek uit balans met irritante technieken die pas laat in het verhaal hun doel onthullen. Bewondering voor de hoofdrol en de krachtige beelden blijft bestaan, maar het geheel is bewust afstotend.
Nummer 6 is de epische trilogie The Human Condition (1959–1961). Het verhaal volgt een man die zijn principes probeert te behouden tijdens de Tweede Wereldoorlog en de nasleep ervan. De lange duur versterkt het cumulatieve gewicht van compromissen en lijden.
Ingmar Bergmans Winter Light (1963) neemt de vijfde plaats in. Een geloofscrisis treft een priester terwijl omstanders worstelen met hun eigen stille kwellingen. De korte speelduur levert onophoudelijke somberheid zonder de lichte resolutie die in sommige andere films van de regisseur te vinden is.
Op nummer 4 beperkt Angst (1983) zijn 75 minuten tot de methodische terreur van een seriemoordenaar tegen een gezin. De realistische uitvoering haalt conventionele genreprikkels weg en laat alleen aanhoudende walging en psychologische druk over.
Nummer 3 is An Elephant Sitting Still (2018). Meerdere personages doorlopen persoonlijke crises in een bewust beperkte vertelling die ongeveer vier uur duurt. De wetenschap dat regisseur Hu Bo kort na voltooiing zelfmoord pleegde, verdiept de al zware sfeer van de film.
De nummer twee, Satantango (1994), kent een nog langere speelduur. Bewoners van een aftakelend plattelandsgemeenschap worden geconfronteerd met manipulatie en geleidelijke ondergang. Het bedachtzame tempo dwingt kijkers de erosie bijna in realtime te ervaren.
Bovenaan de lijst op nummer 1 staat Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975). Chantal Akermans bijna drieënhalf uur durende portret volgt de dagelijkse karweitjes van een vrouw tot er kleine barsten verschijnen. Het extreme minimalisme en het trage ritme maken betrokkenheid zelf tot een beproeving en benadrukken de ondankbare routines op het scherm.
Girls just want to have fun