10 films uit de jaren 2010 die op weg zijn naar tijdloze meesterwerken

Deze bekroonde titels uit het voorgaande decennium blijven in aanzien stijgen en vertonen sterke tekenen van blijvende culturele impact.

Het bepalen welke films als echte meesterwerken zullen voortleven blijft een lastige oefening, omdat culturele smaken verschuiven en sommige ooit geprezen titels vervagen terwijl andere na verloop van tijd een trouwe aanhang opbouwen. Geen enkele release biedt een ijzersterke garantie op blijvende relevantie.

Met online discussies vol snelle meningen is het zinvol om te bekijken welke opvallende films uit de jaren 2010 het meest kans maken hun hoge status te behouden. De onderstaande selecties oogstten bij release sterke lof en zijn sindsdien verder gestegen in kritische en publieke waardering, wat wijst op voortdurende waardering in de toekomst.

Rango blaast het western-genre nieuw leven in met opvallende animatie

De jaren 2010 leverden relatief weinig westerns op, maar waar kwantiteit tekortschoot, sprong de kwaliteit eruit. Rango (2011) behoort tot de sterkste kandidaten voor een lang leven. Meer dan vijftien jaar later behoudt de Oscarwinnende animatiefilm van Gore Verbinski zijn visuele pracht en scherpe humor.

Als eerste volledige animatiefilm van Industrial Light & Magic schetst de film uitgestrekte woestijnlandschappen en bevolkt die met levendige antropomorfe personages. Johnny Depp leent zijn stem aan de timide kameleon die in een stoffig stadje belandt en verstrikt raakt in intriges met bandieten en corrupte autoriteiten, met invloeden uit bronnen als A Fistful of Dollars, Chinatown en Raising Arizona.

It's Such a Beautiful Day biedt een diepzinnige geanimeerde meditatie

Terwijl Rango een sterke positie inneemt als animatieprestatie, biedt Don Hertzfeldts It's Such a Beautiful Day (2012) een ander soort diepgang. Samengesteld uit drie korte films tot een speelfilm, volgt het werk herinnering en sterfelijkheid via een surrealistische lens die blijft hangen door zijn eigenzinnige aanpak en emotionele weerklank.

Het verhaal draait om een stick-figure genaamd Bill die worstelt met een neurodegeneratieve aandoening die zijn herinneringen vervormt en visioenen oproept, waardoor hij een introspectieve reis maakt door de familiegeschiedenis naar een onvermijdelijk einde. Hertzfeldts sobere animatiestijl versterkt het vermogen van de film om gedachten, gelach en tranen op te roepen.

Inside Llewyn Davis roept de sfeer van folk op

Muziekfilms bloeiden in de jaren 2010, vaak met sombere tonen. The Coen Brothers' Inside Llewyn Davis (2013) geldt als het beste voorbeeld van het decennium in dit genre. Losjes geïnspireerd op Dave Van Ronk maar geen traditionele biopic, vangt de film de sfeer van de New Yorkse folkscene uit de jaren zestig eerder dan letterlijke gebeurtenissen.

Oscar Isaac vertolkt de worstelende, sarcastische muzikant Llewyn Davis in een week vol tegenslagen en couch-surfing. De film balanceert bijtende humor met memorabele rollen van een sterk ensemble. De Coens sloten hun gezamenlijke regiecarrière af in dit decennium en lieten een oeuvre na dat dit blijvende werk omvat.

The Wolf of Wall Street schetst overdaad en gevolgen

Martin Scorsese leverde meerdere opmerkelijke werken in de jaren 2010, vaak met Leonardo DiCaprio. Hun samenwerking aan The Wolf of Wall Street (2013) lijkt hun meest memorabele gezamenlijke prestatie te worden. De film portretteert de extravagante, roekeloze levensstijl van de echte beursmakelaar Jordan Belfort zonder die goed te keuren.

DiCaprio belichaamt de gladde maar gewetenloze Belfort, wiens illegale praktijken hem enorm rijk maken. Critici en kijkers interpreteren de weergave van overdaad soms verkeerd als goedkeuring, maar het verhaal benadrukt Belforts louche aard en de beperkte afrekenschap voor witteboordencriminaliteit, in lijn met thema's uit eerdere misdaadfilms van Scorsese zoals Goodfellas.

Mad Max: Fury Road herdefinieert de actiefilm

Nieuwe actiefilms zagen het licht in de jaren 2010, maar het hoogtepunt van het decennium bracht een lang slapende held terug. Mad Max: Fury Road (2015) overwon lange ontwikkelings- en productieproblemen, met Tom Hardy in de hoofdrol. Het eindresultaat levert meedogenloos, doordacht spektakel dat bij herhaalde kijkbeurten wint.

Hardy's Max raakt verstrikt met Charlize Theron's Furiosa in een spannende woestijnachtervolging tegen Immortan Joe. Praktische stunts, inventieve effecten en opvallende beelden vullen elk shot, wat wijst op een nalatenschap die zelfs de originele reeks zal overtreffen.

Carol schetst een tedere portret van verboden liefde

Romantische verhalen namen in het decennium vele vormen aan, waaronder opvallende lhbtq-narratieven. Todd Haynes' Carol (2015) springt eruit als een hoogtepunt, met een adaptatie van Patricia Highsmiths roman The Price of Salt tot een elegante weergave van een relatie tussen twee vrouwen zonder exploitatieve elementen.

Cate Blanchett speelt Carol, die een scheiding doormaakt en tijdens het kerstshoppen toevallig Rooney Mara's Therese ontmoet. Hun geleidelijke affaire ontvouwt zich te midden van maatschappelijke druk, maar de film behoudt een onderliggend optimisme. Het productieontwerp uit het midden van de eeuw en de getextureerde 16mm-cinematografie completeren de genuanceerde prestaties.

Arrival onderzoekt taal en menselijke verbinding

Sciencefiction bleef prominent in de jaren 2010. Denis Villeneuve's Arrival (2016) behoort tot de meest emotioneel resonerende films van het decennium. Amy Adams levert een gelaagde prestatie als linguïst Louise Banks, die de taak krijgt te communiceren met arriverende buitenaardse wezens.

Het verhaal onderzoekt hoe taal relaties vormgeeft en emotioneel gewicht draagt. Louise's groeiende begrip voorkomt een wereldwijde crisis, terwijl de diepere persoonlijke onthullingen van het verhaal de sterkste impact hebben en de unieke capaciteit van sciencefiction voor diepgaand vertellen tonen.

Moonlight biedt een empathisch coming-of-age-portret

Drama's nodigen het publiek uit tot ervaringen buiten de eigen belevingswereld. Barry Jenkins' Moonlight (2016) slaagt daarin met uitzonderlijke specificiteit en universaliteit. Het verhaal volgt Chiron in drie levensfasen, gespeeld door Alex Hibbert, Ashton Sanders en Trevante Rhodes.

Het verhaal speelt zich af in Miami, waar de hoofdpersoon worstelt met seksualiteit, familieproblemen en identiteitsvorming te midden van drugs en ontberingen. De intieme focus op omgeving en persoonlijke elementen creëert een werk dat breed resoneert terwijl het geworteld blijft in zijn specifieke tijd en plaats.

Get Out satriseert raciale dynamiek via horror

Horror verwierf in de jaren 2010 meer kritisch respect. Jordan Peele's Get Out (2017) leverde een definitief voorbeeld, met een mix van schrik en scherpzinnige sociale commentaar. Uitgebracht kort na het begin van Donald Trumps eerste ambtstermijn, richt de film zich op subtiele vormen van racisme onder witte liberalen.

Daniel Kaluuya speelt Chris, die zijn witte vriendin bezoekt en verontrustende geheimen ontdekt. Peele past dezelfde precisie toe die hij in comedy gebruikte bij het creëren van spanning en satire, waardoor de film een plek in de culturele geschiedenis verovert.

Parasite weeft meesterlijk klasse en genre-twists

Bong Joon Ho's Parasite (2019) sloot het decennium af met een genre-overstijgende triomf die tonen afwisselt terwijl het strak in de hand blijft. De film werd de eerste niet-Engelstalige winnaar van de Academy Award voor Beste Film, en zijn reputatie is sindsdien alleen maar sterker geworden.

Het verhaal volgt de arbeidersfamilie Kim die het rijke huishouden Park infiltreert, maar onverwachte complicaties tegenkomt die diepere klassenverschillen blootleggen. Elke narratieve wending voelt organisch aan, waardoor de film ook in de toekomst blijft verrassen en resoneren.

Tags bij dit artikel