Vampiers hebben al sinds het stomme tijdperk de bioscoopdoeken geteisterd en zijn geëvolueerd van gothic iconen tot symbolen van romantiek, rebellie en sociale kritiek. De afgelopen vijftig jaar hebben filmmakers de wezens in nieuwe settings en verhalen geplaatst, waarbij horror werd vermengd met comedy, westerns en persoonlijke drama’s.
Het resultaat is een rijke catalogus van films die varieert van low-budget cultklassiekers tot groots opgezette studio-producties. Collider stelde onlangs een lijst samen met de tien beste vampierfilms sinds het midden van de jaren zeventig, met films die vers bloed brachten in het subgenre.
Op de tiende plaats staat de low-budget horrorcomedy Def by Temptation uit 1990. Geschreven en geregisseerd door James Bond III, volgt de film een jonge man die worstelt met zijn geloof terwijl een verleidelijke succubus mannen in zijn New Yorkse buurt op het vizier heeft. Het verhaal behandelt giftige mannelijkheid, homofobie en de aidscrisis vanuit een duidelijk zwart perspectief.
Ondanks de beperkte distributie via Troma Entertainment valt de film op door de levendige cinematografie van de latere regisseur Ernest Dickerson en een cast met onder meer Samuel L. Jackson en Bill Nunn.
Op de negende plaats staat de suburbane klassieker Fright Night uit 1985. Tiener Charley Brewster verdenkt zijn nieuwe, charmante buurman van vampirisme en schakelt de oude horrorpresentator Peter Vincent in om te helpen. De film combineert campy humor met echte spanning en verwijst naar de klassieke Hammer Horror-traditie.
George A. Romero’s film Martin uit 1977 staat op de achtste plaats. Het verhaal draait om een getroebleerde jongeman die drugs en scheermesjes gebruikt in plaats van hoektanden, waardoor de grens tussen vampiermythe en seriemoordenaar vervaagt. De film, op een klein budget in Pittsburgh opgenomen, gebruikt de rauwe setting om verslaving en mentale gezondheid te onderzoeken.
Francis Ford Coppola’s weelderige bewerking Bram Stoker's Dracula uit 1992 staat op de zevende plaats. Gary Oldmans transformatieve vertolking van de graaf staat centraal in een visueel spectaculaire vertelling vol praktische effecten, groots opgezette romantiek en Keanu Reeves als Jonathan Harker.
De meta-film Shadow of the Vampire uit 2000 staat op de zesde plaats. Willem Dafoe en John Malkovich spelen de hoofdrollen in dit gefictionaliseerde verslag van de opnames van Nosferatu uit 1922, waarbij de hoofdrolspeler mogelijk zelf een vampier is. De film levert een slimme kritiek op artistieke obsessie.
De Nieuw-Zeelandse comedy What We Do in the Shadows uit 2014 staat op de vijfde plaats. Co-geregisseerd door Jemaine Clement en Taika Waititi, volgt de film vier vampierhuisgenoten die het moderne leven met droge humor en scherpe genreverwijzingen doorkruisen.
Ana Lily Amirpours zwart-wit juweeltje A Girl Walks Home Alone at Night uit 2014 neemt de vierde plaats in. Het verhaal speelt zich af in een fictief Iraans stadje en volgt een skateboardende vampier die de bozen opzoekt en een onwaarschijnlijke band opbouwt met een lokale jongeman.
Kathryn Bigelows cultfilm Near Dark uit 1987 verdient de bronzen medaille. De film volgt een jongeman die wordt meegesleurd in een nomadische vampierfamilie en combineert intense actie, een sombere sfeer en een memorabele soundtrack van Tangerine Dream.
Ryan Cooglers blockbuster Sinners uit 2025 staat op de tweede plaats. Michael B. Jordan speelt tweelingcriminelen die terugkeren naar het zuiden ten tijde van de Jim Crow-wetten en een juke joint openen, waarna ze een Ierse vampier aantrekken. De in IMAX opgenomen film vermengt bluesgeschiedenis, folklore en spannende belegeringssequenties en won meerdere Academy Awards.
Bovenaan de lijst staat Tomas Alfredsons Zweedse meesterwerk Let the Right One In uit 2008. Het tedere maar onheilspellende verhaal van een gepeste jongen die bevriend raakt met een mysterieus vampiermeisje gebruikt het bovennatuurlijke om eenzaamheid, vriendschap en volwassen worden met opmerkelijke emotionele diepgang te verkennen.
Deze tien films bewijzen dat vampierverhalen eindeloos aanpasbaar blijven, de tijdgeest weerspiegelen en tegelijkertijd kippenvel, humor en hart bieden.